دیشب دوباره بی‌تاب در بین درختان تاب خوردم از نردبان ابرها تا آسمان رفتم در آسمان گشتم و جیب هایم را از پاره‌های ابر پر کردم جای شما خالی! یک لقمه از حجم سفید ابرهای تُرد یک پاره از مهتاب خوردم

پلان اول: دیشب همه چیز به «مو» رسید پلان دوم: صبح معجزه شد و «مو» پاره نشد پ.ن: دو ساعت بعد از معجزه، مامانِ بیخبر از اتفاقات اخیر، برای احوال پرسی زنگ زد و گفت «دیشب کلی دعات کردم»

در دلی... در خنده ای... در چشمی.... و چه بغضی است در لحظه یاد کردن اینها....

🙂💔

‌قوی بودن از کجا شروع میشه؟! از خط زدن آدمای اضافی بدون ترس از تنهایی...!

جایی باید باشد غیر از این کنج تنهایی ! تا آدم گاهی آنجا جان بدهد ... مثلا آغوش تو ، جان می دهد برای جان دادن ...