چقدر قشنگ فاضل نظری توی این شعر نرسیدن به وصال رو توصیف میکنه :
هرچند که هرگز نرسیدم به وصالت ؛
عمری که حرامِ تو شد ای عشق، حلالت
یکبار به اصرارِ تو عاشق شدم ای دل،
اینبار اگر اصرار کنی، وایبحالت...
آدماییک میرن هیچوقت دلتنگمون نمیشن!
چون اگه قرار بود دلتنگ بشن نمی رفتن!
اگه یه روزی برگشتن دلشون برای خودشون تنگ شده وقتی کنار ما بودن،
برای حال خوبشون کنار ما!
مــmanــاه
•••
گفت:
"آدمهایی که روزی عاشق هم بودند نمیتونن دوست بمونن، چون قلب هم رو شکستند. نمیتونند هم دشمن هم بشن چون قلب همدیگر رو لمس کردند.
در بهترین حالت میشن "غریبه ترین آشنا"
و چه ترکیب غمگینی!