معمولا به کسایی که دوسشون داری بیشتر از یه بار فرصت میدی، این حس که هنوز انگار نمیخوای از دستشون بدی با اینکه میدونی لیاقتشو ندارن، و این غمگین ترین ضعف یه آدمه.

•••

تو فيلم روسرى آبى يه ديالوگ داشت: ميگفت؛ خوشبختى چيزى نيست كه بقيه از بيرون ميبينن! خوشبختى تو دلِ آدمه! دل كه خوش باشه، خوشبختى!

دوست داشتن زوری نیست اختیاری‌ست اداری هم نیست ساعت کار ندارد شبانه روزیست خواب و خوراک نمیشناسد شوخی نیست، جدی هم نیست! یک بازی ست که بلد بودن و قاعده خودش را خودش تعیین میکند... دوست داشتن یا هست یا نیست! حد وسط ندارد

تو همونی هستی...

گاهی فقط بیخیال باش ... وقتی قادر به تغییرِ بعضی چیزها نیستی ؛ روزت را برای عذابِ داشتن ها و افسوسِ نداشتن ها خراب نکن .. دنیا همین است ؛ همه ی بادهای آن موافق ، همه ی اتفاقات آن دلنشین ، و همه ی روزهای آن خوب - نیست ! اینجا گاهی حتی آب هم ، سر بالا می رود ... پس تعجبی ندارد اگر آدم ها جوری باشند که تو دوست نداری! گاه گاهی در انتخاب هایت تجدید نظر کن . فراموش نکن ؛ تو مجاز به انتخابِ آدم هایی ، نه تغییرِ آن‌ها ...

•••

حالا تموم سوالایی که از خودت میپرسی و تموم فحشایی که به دنیا میدی به کنار . اون لحظه که زل میزنی به یه نقطه و میگی : یعنی حتی دلش هم تنگ نمیشه ؟! همونجا خودِ مرگه .

•••

اشتباهاشو میبخشیدم، قهر ک میکرد برا آشتی پیش قدم میشدم، بحث ک میکردیم کوتاه میومدم، اما چشم باز کردم و دیدم اونقدر از هم فاصله گرفتیم ک برا حرف زدن با من فریاد میکشید. دیگ نبخشیدم! پیش قدم نشدم! کوتاه نیومدم! فقط بیصدا بارو بندیلمو جمع کردم و رفتم و شدم آدم بد قصه. .

یجا خوندم نوشته بود: بدیه بیش از حد دوست داشتن یه آدم اینه که وقتی حواسش بهت نیست حس میکنی کل دنیا ازت متنفره، آدما وقتی عاشق میشن تموم دنیاشون تو وجود ینفر خلاصه میشه، با نادیده گرفتن کسی که دوستتون داره دنیای آدما رو تاریک نکنید.