‌

- هکاته<Hecate> او الهه‌ی اسرارآمیز یونان باستان هست؛ بانوی شب, جادو و ماه تاریک که نماد قدرت درونی, مرگ و تولد دوباره و چرخه‌ی اسرار کیهانی است. او تنها الهه‌ای است که در میان دنیای زندگان, مردگان و خدایان حرکت می‌کند. هکاته نه فقط با جادو, بلکه با انتخاب‌های دشوار گره خورده است. او کسی است که در چهارراهی‌ها می‌ایستد, جایی که تصمیمات زندگی گرفته می‌شوند. هکاته تجسم آن بخش از وجود ماست که تاریکی را می‌شناسد و از آن نمی‌هراسد, او به ما یاد می‌دهد که چگونه در میان تغییرات بزرگ زندگی, چراغ درونمان را روشن نگه داریم. او تنها نیست, او همیشه با ارواح همراه است و نگهبان اسراری است که هر کسی لیاقت شنیدنش را ندارد...

در اساطیر یونان, هکاته دختر پرسس و آستریا است؛ هر دو از تیتان‌ها, یعنی نسل پیش از خدایان المپ بودند. او قدرت‌هایی دارد که حتی زئوس, پادشاه خدایان, برایش احترام قائل بود. هکاته به عنوان همراه پرسفونه, دختر دمتر هم شناخته می‌شود. زمانی که پرسفونه توسط هادس, خدای دنیای مردگان, ربوده شد, هکاته با مشعل‌های روشن در دستش, به جستجوی او پرداخت. و او بعدها راهنمای پرسفونه در سفر سالانه‌اش به دنیای زیرین و بازگشتش به زمین شد. به همین خاطر هکاته نماد چرخه‌ی زندگی, مرگ و تولد دوباره‌اس.

‌

- آینه‌ها. اون‌ها به عنوان درگاه‌هایی به دنیای دیگر درنظر گرفته میشدند؛ به این باور که آن‌ها می‌توانند بازتاب‌ها (و حتی روحِ) زندگان و مردگان را در خود به دام بیندازند. همچنین, گفته می‌شد که می‌توان از آن‌ها برای ارتباط با جهان دیگر هم استفاده کرد. منشا آن هم, باورهای عامیانه‌ی اروپایی و شرق آسیاست.

جادوگر‌ها‌ وجود دارن و هیچوقت هم جادوشون تموم نمیشه فقط از نسلی به نسل دیگر منتقل میشه و ما انقدر بدبختیم که تا حالا ندیدم کسی استفاده کنه ازش چون ما انسان های عادی ایم و هیچ فایده ای نداریم

پرسفون<Persephone> او معصوم ترین اسطوره یونانی است. پرسفون همان کسی است که دنیا را زیبا و دوست داشتنی می‌بیند. او در دشت گل‌ها قدم می‌زند و فکر می‌کند همه چیز برای لذت بردن او محیاست. پرسفون نمی‌داند که همه چیز بر وفق مراد او پیش نخواهد رفت و مادرش (دمتر) همیشه نیست تا مراقبش باشد. پرسفون روزی ربوده خواهد شد و آن روز دیگر نمی‌تواند از مسئولیت هایی که بر گردنش نهاده می‌شود فرار کند. او الهه‌ی تعادل بین نور و سایه است.