اونم فهمیده بود منم مثل خودش یه گربه عصبی تنهام✔️

واقعا نود و نه درصد انرژی روزانه من صرف خوشحال نشون دادن خودم به اطرافیان و پیش دوستام میشه که اونم بعدش بگن وای چرا انقدر اور ری اکت میدی. ری اکتی ندارم بدم برای اینکه ناراحت نشی دارم تلاش میکنم مَلعون.

آدما اصولا زود بهم اعتماد میکنن. خودشون نمیفهمن ولی یهو میبینن یه چیزی رو بهم گفتن  که تاحالا حتی خودشون هم قبول نکرده بودن. ویژگی بدی نیست ولی باعث میشه حس مسئولیتی بهم بده که نمیدونم چیکارش کنم

من هروقت صبح ها دارم میرم مدرسه: عیب نداره برمیگیردی میخوابی.

برگشتم و وقتشه بخوابم✔️

( ͡° ͜ʖ ͡°)

انقدر که دوست دارم خونه بمونم حس میکنم تو زندگی قبلی لوازم خونگی بودم.

داشتم مثل آدم درسمو میخوندم که طبق معمول یهو نمیدونم از کجا یه ایده داستانی اومد به ذهنم و همونجا ذهنم قفل شد و جز داستان نویسی کار دیگه ای نتونستم بکنم.

عجب داستانی از توش در اومد .کاشکی اولا حسشو داشتم میاوردمش رو کاغذ دوما جرعتشو داشتم با بقیه به اشتراک بزارمش.

به قول مولانا: خواهی بیا ببخشا خواهی برو جفا کن. اصلا هر جور راحتی