آدما اصولا زود بهم اعتماد میکنن. خودشون نمیفهمن ولی یهو میبینن یه چیزی رو بهم گفتن  که تاحالا حتی خودشون هم قبول نکرده بودن. ویژگی بدی نیست ولی باعث میشه حس مسئولیتی بهم بده که نمیدونم چیکارش کنم

من هروقت صبح ها دارم میرم مدرسه: عیب نداره برمیگیردی میخوابی.

برگشتم و وقتشه بخوابم✔️

( ͡° ͜ʖ ͡°)

انقدر که دوست دارم خونه بمونم حس میکنم تو زندگی قبلی لوازم خونگی بودم.

داشتم مثل آدم درسمو میخوندم که طبق معمول یهو نمیدونم از کجا یه ایده داستانی اومد به ذهنم و همونجا ذهنم قفل شد و جز داستان نویسی کار دیگه ای نتونستم بکنم.

عجب داستانی از توش در اومد .کاشکی اولا حسشو داشتم میاوردمش رو کاغذ دوما جرعتشو داشتم با بقیه به اشتراک بزارمش.

به قول مولانا: خواهی بیا ببخشا خواهی برو جفا کن. اصلا هر جور راحتی

واقعا دوشنبه ها روز شکنجس برام. قشنگ تک تک سلولای بدنم برای استراحت التماس میکنن.

آخ جون امشب my lovely lair داریم