#بهترین_مامان_دنیا
والا ما که بچه بودیم مهمترین روش تربیت کودک تنبیه بود . یعنی بچه دست توی دماغش می کرد یا توی شلوارش جیش می کرد بینوا را چپ و راست می کردند تا یاد بگیرد که کارش اشتباه است . گذاشتن چنگال داغ روی دست و ریختن فلفل توی دهان و زندانی کردن توی انباری تاریک هم جزء تنبیهات سختگیرانه تر ولی مرسوم بودند . حتی توی فیلم های خارجی هم پدر و مادرها بچه ها را دمر می خواباندند روی پایشان و محکم بر باسنشان می زدند تا تربیت بشوند . چکیده بحث تربیت کودک در زمان بچگی ما این بود که " کودک حق ندارد هیچ غلطی بکند " .
یکهو در عرض سی - چهل سال روانشناسان متوجه شدند که تنبیه مخصوصا از نوع بدنی کاملا غلط است و کودک بایستی از روش های دیگری متوجه اشتباهاتش بشود . به جای تنبیه از عدم تشویق استفاده کردند و چکیده بحث تربیت فرزندان این شد که " بگذارید کودک هر غلطی که می خواهد بکند " ولی پدر و مادر حق تنبیه ندارند .
از اینکه روش قدیمی چقدر غلط بوده و روش جدید چقدر درست است بگذریم . سوال من اینست که چرا این تغییر رویه علم تربیت فرزند دقیقا باید هم عصر ما رخ بدهد ؟
چرا ما بچه های دیروز و پدر و مادرهای امروز باید کودکیمان مقارن بشود با " بچه هیچ غلطی نباید بکند " و پدر و مادر بودمان هم دقیقا مصادف بشود با " بگذارید بچه هر غلطی دلش می خواهد بکند " ؟
آیا روانشناسان اصلا برای نسل سوخته ای که در بینابین این تغییر رویه عمرشان گذشته است ، تجویزی، نسخه ای ، توصیه ای چیزی دارند یا خیر ؟😁
🌱
@mimmag
