هر آدمی به یه “باهم درستش میکنیم” واس روزایی که تنهایی زورش به زندگی نمیرسه نیاز داره.
اگه براتون مهمم بهم بگید، ثابت کنید، ابراز کنید، من نمیتونم با دوریاتون دوستی کنم.
کسی نخواهد دانست که زیر هجوم افکار، چگونه هر تکهام به گوشهای از این اتاق افتاد و صبح بی آنکه همراهی داشته باشم، خود را با زجر جمع کرده و ادامه دادم.
این چنل اون مکانی هستش که میتونم خودم رو خالی کنم و راجب حس و حالم و مسائلی که داره بهم میگذره بنویسم.
و خود واقعیم باشم.