هنر اینه که در هر صورت به این فکر کنی کاری "می‌شه" کرد... حتی کم، حتی در سختی، و این شاید بزرگترین مجاهدت در زندگی باشه.

روزی هزار "عزیزم انقد زر نزن" قورت‌ می‌دم. تازه مودبانه‌ست این و بازم باید قورت بدم.

-وقتی واقعا از ته دلت عصبانی ای، چیکار میکنی؟ +با دستای مشت شده، سکوت میکنم

-فقط میدونم دیگه آدم قبلی نیستم +درستشم همینه، که دیگه آدم قبل نباشیم

*استیکر انسانی که به یک نقطه زل زده و در ذهنش در اشک‌های خود در حال غرق شدن است.

سال ۱۴۰۴ در ۴۰۴ ثانیه! 🇮🇷❤️‍🩹 مشاهده نسخه باکیفیت در آپارات @SedKhareji ✔️

و من بار دیگر برای همه‌مان، همه‌شان، و او، و آن‌ها که در سال‌های پیش از او از دست دادیم، و برای وطن؛ گریستم.

ولی من خیلی فکر میکنم به چیزهای مختلف، اول به اینکه چطوری توی مغز ما کردن که ما ضعیفیم ما اونقدر تو علم نامبر وان و خوب نیستیم ما فلانیم و مثل غرب پیشرفته نیستیم، و تو ذهن من همیشه خدا اینه که نه دانشگاه های اینجا به اندازه دانشگاه های اونور خوب نیست، ادمهاش اونقدر با سواد نیستن، ما در حد اونا نیستیم و برای قرار گرفتن روی لبه علم حتما باید بری اون‌طرف. مخصوصا که رشته من این مدلیه که هرچی ازش هست محدود میشه به تجهیزات پزشکی، یا حداقل این دیدگاهیه که من تو این دوسال پیدا کردم، چون کسایی که اومدن مثلا ربات جراح یا پرینتر سه بعدی زیستی بسازن سرکوب شدن با این جنس حرف‌ها که "جنس ایرانی که بدرد نمیخوره"، "ایرانی مگه میتونه؟" ولی نمیدونم، باز به این فکر میکنم که هدف زندگی چیه و هدف همه این کارها و کسب علم و تولید علم و تکنولوژی جدید چیه، و به حرف الن دوباتن فکر میکنم که میگفت ما هیچوقت وعده یه زندگی خوب و راحت بهمون داده نشده، و به وطن پرستی فکر میکنم و به مردمی که الان اینجا هستن فکر میکنم و دلم میخواد درنهایت بمونم و بسازم، هرچقدرم که سخت باشه و هرچقدرم که کم باشه. البته باز باید دید که ایا این فکر و روحیه تا بعد جنگ و با اون شرایط قبل هم باقی میمونه یا نه. این امیدواری موندگار هست یا نه.

اینو خوندم یک بار دیگه دلم برای خودمون سوخت که انقدر بهمون گفتن که چی هستیم و چی نه و اجازه ندادن خودمون درباره خودمون صحبت کنیم که اوضاع اینه... حتی وقتی می‌دونیم می‌شه هم، انجام نخواهیم داد.

https://abzarek.ir/service-p/msg/2755571 این روزها برای "زندگی کردن" چه می‌کنید؟

فیلم میبینم کتاب میخونم غذا درست میکنم