در روز سیزده بدر، باید که دشمنان را بدریم با دندان.

از این ناراحتم که این‌همه سال داشته پلی به اون عظمت ساخته می‌شده و خیلیامون حتی خبر نداشتیم. از اینکه چندتا سازه، چندتا پل، چندتا ساختمون، چندتا کارخانه صنایع دیگه هست که با قطره قطره عرق هموطنامون ساخته شده و ما نمی‌شناختیمشون، عمیقاً ناراحت می‌شم... عمیقاً شرمسار می‌شم که چرا چرا چرا باید حتما خراب می‌شدن تا ما بدونیم کیا داشتن شبانه‌روز برای ایران تلاش می‌کردن، و در نهایت ندونستن‌مون چقدر به ضرر خودمون تموم خواهد شد...

لعنت به اسرائیل که امروز جسم حاصل از این زحمات رو خراب کرد، و لعنت به هر حرومی دیگه‌ای که تلاش کرد نذاره ایرانی‌ها دسترنج ایرانی‌ها رو ببینن. لعنت به باعث و بانی‌ش.

از سال ۱۴۰۳ تو تقویم جیبیم کارای هر روز و هر هفته و هر ماهمو مینویسم حالت نوستالژیک و جالبی داشت که وقتی همه کاراشونو تو گوشی انجام میدن تو توی تقویم جیبیت با یه خودکار معمولی مینویسی و ترسی هم نداری که دست کسی بیفته چون هرچیزی که نخوای بقیه بفهمنو رمزی مینویسی از طرفی از جنگ دوازده روزه به اینور خیلی حساس شدم سر مکالمات تلفنی و مجازیم و سر اطلاعاتی که تو گوشیم دارم و حالا احساس میکنم چقدر امن ترین جایی که دارم برای نوشتن کارام و جاهایی که میرم و نکات کارام، همین تقویمیه که همیشه تو کیف کوچولوی دوشیمه همیشه کنار دستمه و کسی از کیلومترها دورتر از من نمیتونه بهش دسترسی داشته باشه:)

"The Hell is empty, and all devils are right here."

خلبان آمریکایی شبا خواب آجر می‌بینه✨.

در وصف عدم توجه به دانشگاهم همین قدر بگم که اصلا نمی‌دونم کانال دانشگاهمون چیه و حتی یادم نیست چه روزایی کلاس دارم.

پشت ماشینش نوشته بود "با آمریکا پدرکشتگی داریم":)))

چقدر این روزها گوشم چیزهای عجیبی رو می‌شنوه. ترکیب صدای جنگنده و انفجار، و بلندگوی یه ماشین که می‌خوند: ای ایران ایران، دور از دامان پاکت دست دگران...

وقتایی که مریض می‌شم از وقتایی که سالمم هم غیرقابل تحمل‌تر می‌شم.

آقای جنگنده می‌تونی بیای منو بزنی، احتمالا تا الان رو تختم اورانیوم می‌شه پیدا کرد