- ... چه می توانستم بگویم؟ حداکثر می توانستم خیره شوم به نقطه تاریک میان شاخه های انجیر. اما من اینجا نه حیاط داشتم، نه درخت انجیر. پس خیره می شدم به نقطه تاریکی میان صفحه شطرنج . . .

شایدم به سفیدی سقف!

همه اشک می ریزن یکی بی مهابا یکی دور از همه یکی دیگه هم، از درون¡

از یه جایی به بعدم بقیه تو رو خر فرض نمیکنن تو خودتو میزنی به خریت..

این مرتبه سکوت انتخابش نبود¡ حالا فریاد می زد ولی صدایی از حنجره اش خارج نمی‌شد...

I'm Your Old Wound . . .

به حالم توجه فرما که من به سوی تو گریخته ام...

حتی فکر به اینکه دقیقا سال 1400 و چجوری گذروندم دوباره خستم میکنه.

جستجویی بی‌سرانجام و تلاشی گنگ جاده‌ای ظلمانی و پایی به ره خسته...

دلم میخواد یه نفر تو مغزم باشه که هروقت خواستم بزنم زیر احساساتم یادم بندازه نمیتونم هیچ کدومو انکار کنم!

این روزای آخر اسفند و به تمام روزای بعد از سال تحویل ترجیح میدم و نمیدونم چرا

از هر وقتی توی سال دردناک ترن آدما تازه یادشون میفته به اینکه چجوری 365 روز و گذروندن فکر کنن انگار یه بار به دوششون اضافه میشه.. با این حال، قشنگ بودن آمادگی آدما برای عید رو خیلی بیشتر دوست دارم تا اینکه یهو برم تو سال جدید