یه نوع اعصاب خوردی هست که دلت میخواد داد بزنی و دعوا کنی ولی حتی توان اونم ندارى.

از یه جا به بعد در مواجه با روز های بدی که دارم واکنشی جز لبخند زدن نمیتونم داشته باشم

- از بین نمیره؛ فقط فراموش میشه...

-

کاشکی یه آپشن اضافه کنن که بشه آهنگ گذاشت رو بیو و پرفایل

ره زندگی نشان ده به کسی که مرده در من.

دیگر توام بیگانه شو چون دیگران با سرگذشتم...

- ... نمیدانم چه مرگم شده است. توی کله ام هیاهو است. احساس میکنم مثل بچه های دبستانی هیچ چیز نمیدانم. ساده ترین سوال ها برای من معما های پیچیده شده اند. انگار همه جا تاریک شده است. انگار کور شده ام.

یه سلیقه موسیقیایی هممون داریم که هیچ کس ازش خبر نداره

در "نمیدونم" ترین حالت ممکنم نمیدونم کجام، چیکار باید بکنم، کجا باید برم، چی درسته چی غلط!.

همیشه میان نصیحت میکنن که خودت تنها چیزیه که داری و برات میمونه پس باید دوستش داشته باشی کسی نمیاد بگه اگه به مرحله بزن و بکش با خودت رسیدی اون موقع دقیقا باید چیکار کنی.

يه وقتایی بیشتر از اینکه بخوام مشکلاتم تموم شن، میخوام آزاد باشم..