ولی یه چیز میگم گوش کنین! امام حسین خدایی نکرده بدبخت نبودن ما بیایم گریه کنیم اونم برا اینکه بدبخت بودن! رفتم یه جا دیگه رو سر زدم طرف داشت تکست مینوشت درمورد امام حسین و از هر کلمش بدبختی میبارید!!

امشب، شب عاشورا حبیب بن مظاهر کلی با همه شوخی کرده بوده! هیچ کس حالش بد نبوده! وقتی میدونن فرداش میخوان برن وسط بهشت، اونم در حال جهاد، اونم پیش امام حسین، اونم تو اون گرما و تو مصیبت اعظم، چرا باید حالشون باشه؟!

چرا جوری گریه میکنین انگار اونا بدبخت بودن؟

گریه برای مصیبت واجبه، ولی مصیبتو تبدیل به بدبختی نکنین بعد بگین خود امام حسین حس بدبختی و بیچارگی بهش دست داده بود! باور کنین اینا بیشتر امام زمان و اذیت میکنه

بله، ما انسان ها موجوداتی هستیم که از گاو بالا تر قرار داریم ولی همدیگه رو به درجه خدایا منو گاو کن میرسونیم به سیاره زمین خوش آمدید.

هرچی فک میکنم، واسه چله گرفتن یا کارای دیگه هییییچ حاجتی ندارم. هیچی نه قبولی کنکور، نه موفقیت تو درس، نه رتبه، نه شغلی که همیشه بهش فک میکنم، نه هیچی. در حالی که این سری چیزا همیشه برام اولویت اول خواسته هام بودن. الان هیچی نمیخوام

مزخرف ترین حس دنیام تعلق میگیره به اون موقعی که نزدیکای خونتون هیئت برگزار شده، ولی نه اونقدر نزدیکی که صداشو بشنوی حداقل و نه اونقدر دوری که اصلا نفهمی هیئتی هست و تو توش نیستی.

قصه ما به سر رسید....

بیاید نسبت به سردرد دید مثبتی داشته باشیم شایدم سردردامون به خاطر اینه یه آکرمنیم و یه آکرمن سردردای وحشتناک میگیره بعد از پیدا کردن میزبانش.

که البته ما آکرمن های خیلی پیزوری ای میشیم (تفکرات یک روانی شده از شدت سردرد)

یه درونگرا براش عادی شده فکر کنه هیچ کس نمیتونه درکش کنه. خیلی عادی. هر روز و همیشه بهش فکر میکنه. ولی یه برونگرا حالش بد میشه بعدش به این فکر میفته. عادت نداره به این فکر... خلاصه که اینجوری.

اخرش از شدت سردرد چاقو میکنم تو پیشونیم!