اینکه میبینی چیزی که یه مدت آرزشو داشتی رو داری ولی در حال حاضر حس میکنی همچینم دوسش نداری، مزخرف ترین باگه
آخه کجا رو گرفتین با این مقدار سخت گیری؟ وا بدین بابا نه خودتونو عذاب بدین نه ما رو.
حس میکنم دنیا مث یه آدمه که وایساده گوشه ی اتاق و به همه ی تفکراتم پوزخند میزنه.
ینی هیچ کدوم از این دانشمندا سردردی که باهاش حالت تهوع بگیرن و حس کنن تو سرشون داره میخ فرو میره رو تجربه نکردن که دنبال درمان براش نیستن؟