این قضیه که همه تو مترو دلشون در اضطرابه که آیا برسن یا نرسن، عجیبه. و این عجیب بودنشه که زیباش می‌کنه :) اینکه بتونی اینهمه آدم رو دور هم جمع کنی استرس نرسیدن داشته باشن چیزی نیست که بشه همین‌جوری هضمش کرد!

کاش عکاس این عکس بودم.

Added to یکی از حسرت های زندگیم

- الان از این قضیه خوشحالید یا ناراحت؟ + الان یا الان؟

از هر سه نفر که اجازه می‌گیرم عکس بگیرم، دو تاشون میگن نه T-T

دوربین می‌خوام T-T

یه مرحله از شلوغی مترو هست که توش شما یه نفر نیستی، یه واگنی. همراه ترمز کردن کل واگن موج مکزیکی میرن.

عمیقاً همون‌قدری که احساس خطر از طرف کسی که خیلی باهوشه بهم دست میده و باعث میشه احتیاط کنم، آدم خیلی احمق هم همین حس رو بهم میده.

"آنها عدد نیستند."

ببینید، یه مرحله از عصبی بودن هست که توش حتی دلت نمی‌خواد کسیو پاره کنی. فقط موقع حرف زدنش زل می‌زنی تو چشماش‌. همین.

برای یه کاری، یه شخصیت طراحی کردم و خودم عاشقش شدم. فکر کنم الان تا حدودی خدا رو درک می‌کنم :]

از شدت کارایی که دارم دلم میخواد بگیرم بخوابم