بدون هیچ توقف ناگهانی ای،کوله پشتی ام رو از روی تختم برداشتم و به سرعت از پنجره اتاقم به سمت بیرون دوییدم.
بعد از پنج دقیقه، هیچ نفسی توی ریه ام نمونده بود که بالاخره به ایستگاه قطار رسیدم.
بله، از خونه فرار کردم و حالا باید انتظار میکشیدم تا قطار از راه برسد.
نزدیک ساعت چهار و نیم صبح بود و موقعی که قطار داشت به ایستگاه نزدیک میشد، ناگهان صدای خیلی آشنا ای به گوشم رسید.
بله درست فکر میکردم، دوست پسرم هنری بود که داشت فریاد میزد؛
: ویولتت، کجا داری میییری!
همان لحظه بود که قطار از راه رسید.
نور خورشید به چشمانم میزد و اشک توی چشمانم، هر لحظه بیشتر میشد.
بدون اینکه پشت سرم را نگاه کنم، بیجهت سرم را انداختم پایین و به سمت قطار راه افتادم.
میخواستم پایم را روی پله ها بزارم و بروم داخل قطار که دیدم...
ادامه؟پارتدوم.