بدون هیچ توقف ناگهانی ای،کوله پشتی ام رو از روی تختم برداشتم و به سرعت از پنجره اتاقم به سمت بیرون دوییدم.
بعد از پنج دقیقه، هیچ نفسی توی ریه ام نمونده بود که بالاخره به ایستگاه قطار رسیدم.
بله، از خونه فرار کردم و حالا باید انتظار میکشیدم تا قطار از راه برسد.
نزدیک ساعت چهار و نیم صبح بود و موقعی که قطار داشت به ایستگاه نزدیک میشد، ناگهان صدای خیلی آشنا ای به گوشم رسید.
بله درست فکر میکردم، دوست پسرم هنری بود که داشت فریاد میزد؛
: ویولتت، کجا داری میییری!
همان لحظه بود که قطار از راه رسید.
نور خورشید به چشمانم میزد و اشک توی چشمانم، هر لحظه بیشتر میشد.
بدون اینکه پشت سرم را نگاه کنم، بیجهت سرم را انداختم پایین و به سمت قطار راه افتادم.
میخواستم پایم را روی پله ها بزارم و بروم داخل قطار که دیدم...
ادامه؟پارتدوم.
- 𝖬𝗂𝗌𝗌𝗂𝗇︎𝗀︎ h𝖺𝗅︎𝖿︎
بدون هیچ توقف ناگهانی ای،کوله پشتی ام رو از روی تختم برداشتم و به سرعت از پنجره اتاقم به سمت بیرون د
فعلا قابلیت بارگیری به دلیل درخواست زیاد فراهم نیست
نمایش در ایتا
هنری، کوله پشتی ام را برداشته و کمرم را محکم چسبیده و چشمانش بغض آلود بود.
ناخودآگاه فریاد زدم،
:منو بزارم زمییین!
هنری، من را از روی زمین بلند کرده بود و سعی داشت من رو از قطار دور کند.
و همان لحظه بود که صدای بوق قطار به صدا درآمد و فقط چند ثانیه تا بسته شدن در های قطار مونده بود.
نمیدونستم چجوری باید هنری رو از خودم جدا میکردم؛ چون هنری زورش خیلی از من بیشتر است ولی هرجور که شده باید از خودم جدا اش میکردم..
پس بدون مکث مُشتی به پهلوی هنری زدم و از بغلش افتادم پایین.
به سرعت به سمت قطار رفتم، طوری که اصلا وقت نکردم کوله پشتی ام را از روی زمین که هنری از پشتم برداشته بود بردارم.
درهای قطار ناگهان بسته شدند و قطار به حرکت درآمد.
بغض کرده بودم، ناگهان زدم زیر گریه...
ادامه؟پارتسوم.
- 𝖬𝗂𝗌𝗌𝗂𝗇︎𝗀︎ h𝖺𝗅︎𝖿︎
هنری، کوله پشتی ام را برداشته و کمرم را محکم چسبیده و چشمانش بغض آلود بود. ناخودآگاه فریاد زدم، :منو
فعلا قابلیت بارگیری به دلیل درخواست زیاد فراهم نیست
نمایش در ایتا