دل من از تو چه پنهان ..

🎀 ?

اگر نبودم، پیدایم کن در بارانی که به هنگام عصر، می‌بارد و خودش را به پنجره‌ی اتاقت می‌کوباند. مرا ببین در هر کتابی که می‌خوانی، در آثار نقاش‌های معروف، در قطعه‌های پیانو. مرا پیدا کن، در هر موسیقی کلاسیکی که به گوشت می‌خورد؛ در کوچه‌پس‌کوچه‌های پاریس، مرا پیدا کن! که من همواره، دست بر چانه، در حالِ تماشایِ تو هستم.

-

-

به من نگو چرا لوسم، بابام گل هندونه رو می‌ده به من.

گل سرخم چرا پژمرده حالی ؟ بیا قسمت کنیم دردی که داری .. بیا نیمش کنیم ، بیشش به‌ من ده ، که‌ تو کوچک دلی .. طاقت نداری ..

-

منِ‌معمولی؛ فهمیده‌ام که معمولی بودن شجاعت می‌خواهد. آدم اگر یاد بگیرد معمولی باشد، نه نقاشی را می‌گذارد کنار، نه دماغش اگر معمولی است را عمل می‌کند، نه غصه می‌خورد که ماشینش معمولی است، نه حق غذا خوردن در یک سری از رستوران‌های معمولی را از خودش می‌گیرد، نه حق لبخند زدن به یک‌سری آدم‌ها را، نه حق پوشیدن یک‌سری لباس‌‌ها را. حقیقت این است که " ترین " ها همیشه در هراس زندگی می‌کنند. هراس هبوط در لایه آدم‌های " معمولی ". و این هراس می‌تواند حتی لذت زندگی، نوشتن، درس خواندن، نقاشی کردن، ساز زدن، خوردن، نوشیدن و پوشیدن را از دماغشان دربیاورد. تصمیم گرفته‌ام خودِ معمولی‌م را پرورش دهم. نمی‌خواهم دیگر آدم‌ها مرا فقط با " ترین " هایم به رسمیت بشناسند. از حالا خودِ معمولی‌ام را به معرض نمایش می‌گذارم و به خود معمولی‌ام عشق می‌ورزم و به آدم‌ها هم اجازه دهم به منِ معمولی عشق بورزند.

به کل شهر بگو من مقصر بودم، دیگر برایم تفاوتی ندارد. بلند فریاد بزن: من بد بدم، کم بودم، کم گذاشتم، نبودم؛ دیگر چشمانت برایم تمایزی ندارد. تو چشمانت کوره؛ دورت را با آدم‌هایی پر کردی که مغزشان پوچه و منفورند، مثل غروبِ جمعه. از تو به آن‌ها از آن‌ها به کل شهر، خبرها می‌رسد. تو در نگاه دیگران برنده باش و من و تو می‌دانیم که چه بر ما گذشت. من و تو می‌دانیم که حرف‌های تو سپر است؛ سپری برای در امان ماندن از ضربات عذاب‌وجدانَ‌ت. با این حال من بر خلاف تو، نیک تو را به شهر می‌گویم. می‌گویم برایم خیلی معنا داشت، مثل بوسه پدر است بر گونه‌هایم. من به دیگران می‌گویم وقتی دو نفر جدا می‌شوند دست‌های هردو رها می‌شود. کامل برو، کامل نباش، قصه را تو تمام کن، قهرمان قصه‌مان‌ باش؛ این‌گونه برای تو بهتر است.

-

-