از لحاظ ِ روحی نیاز دارم پیشم باشی ، مثل سابق بگیم ُ بخندیم ، شوخی کنیم ولی حیف که نیستی ...
خیلی خیلی خستم ، فقط ُ فقط امیدوارم از این روز ها عبور کنم ُ برگردم به حالت قبلی ، به همون الهام ِ چند سال پیش که بدون ِ فکر ُ خیال سرشو میذاشت رو بالش ُ میخوابید ، بدون مشقله ی ذهنی ، بدون استرس ، بدون اضطراب . .
تو همیشه تو یه گوشه از قلبم میمونی ، یه جایی که هیچکس نمیدونه و شاید هیچوقت تو نفهمی ، همیشه از تو یه ردی تو قلب من میمونه ؛ یه ردی که هیچ حرفی و هیچ زمانی اون ُ پاک نمیکنه .
نمیشه ناراحت نبود ، گریه نکرد ، اشک نریخت . نمیشه موها رو قیچی نکرد ، لبها رو نجویید ، به مُردن فکر نکرد . در حالی که بهترین دورهی سنئ ِ ما در گندترین شرایط به هدر میرود .
دلم میخواد با تو برم یه جای دور که دست هیچکس به ما نرسه نتونن تورو ازم بگیرن .
شاید واقعا به هیچ جایی تعلق ندارم هرجا که بروم ، نفرتی درونشان نسبت به من موج میزند .