اوج حسرت و جاموندن = نرسیدن به تشیع فردا

برای چه بغض کنم؟ برای چه اشک بریزم؟ این فقط یک تصویر ساده از دو دوست همرزم است. یکی برادرش را سی سال پیش به دست امام حسین سپرده بود و چند روز پیش هم خودش را به روضه‌ی رضوان اربابش رسانده است. و دیگری هم پیر و‌ حکیم ماست که از پانزده سال قبل انقلاب تا به امروز، برای اعتلای کلمه الله، اسلام و ایران جنگیده، جانباز شده و ایستاده است. این تصویر و این مردان برای من حماسه‌اند نه دلیلی برای عزاداری. به تشییع مردانمان‌ بروم، اشک نمی‌ریزم. همه‌اش را بغض می‌کنم و می‌گذارم جای مناسبی در قلب و‌ سینه‌ام. روزی که با منجی رجعت کنند آن روز اگر باشم‌، اگر‌ پارکابشان‌ بشوم، اگر اذنِ قربانی شدن و ریختن خونم پیش پایشان را ندهند، حتماً توی آغوششان، اشک شوق خواهم ریخت.. #سید_مصطفی_موسوی‌

+ دلم میخواد با خدا صحبت کنم ، دوطرفه و خدا هم جوابمو بده ... _ ندا اومد دهنتو ببند ؛ ما با موسی هم که کلیم الله بود مستقیم صحبت نکردیم ! پ.ن. وقتی رفقات پیغمبرند :/ #طنزیات #محاورات

من أین لی النجاة الا روضه من أین لی الحیاة الا روضه‌ ...

دلا دیدی که حاجی‌زاده هم رفت.. 🖤 בדם שהשפכתם תטבעו در خونی که ریختید غرق خواهید شد.

#اسمع زندگیمو‌سپردم به‌چشمای‌ابالفضل …. پ.ن. دعامون کنید رفقا

#اسمع امام عباس دنیا بد تا کرده باهام عباس :) پ.ن. امشب نگیم ؛ کی بگیم ؟!

از یار نسیم روضه دارد خبری بازآمده با حماسه‌ی بیشتری پژواک دمادم حسین‌بن‌علی‌ست تهدید در این کوه ندارد اثری میلاد عرفان‌پور