نمیدونم چی کمه دقیقا. نمیدونم مشکل اصلی کجاست. میدونم مشکل اصلی خودمم اما نمیدونم باید چیمو درست کنم.

نه حوصله ی کسی رو دارم. نه حوصله ی چیزی رو. واسه چیزایی که قبلا واسم خیلی مهم بودن هیچ اهمیتی قائل نمیشم. احساساتم کم شده. حتی گاهی حس نمیکنم غمگینم فقط حس میکنم یچیزی کمه. نمیتونم بفهمم توی یه لحظه چه حسی دارم. نمیفهمم چمه.

اصلا نمیدونم حسمو چیجوری بگم حتی. یعی مطمئنم یه کلمه ام نمیفهمین از حرفام. چون نمیدونمچطوری بگم اصلا حسمو.

حتی حوصله ندارم مث قبلا حرف بزنم. عادی ترین کارایی که قبلا انجام میدادمو انجام بدم. با آدما ارتباط بگیرم.

فقط دلم میخواد از همه فرار کنم و تنها باشم. اونم بخاطر اینکه نه حوصله حرف زدن با کسی رو دارم نه حوصله اینکه بخدام با هرکی سر یچیزی بحث کنم. برای همین همش از همه دور میشم. بجای اینکه تلاش کنم یچیزی رو درست کنم ولش میکنم چون اصلا حوصله ندارم درستش کنم.

اینروزا خیلی کم شده ارتباطم با بقیه. حتی شاید بقیه هم فهمیده باشن گاهی به زور جواب میدم. حوصله انجام دادن هیچ کاری رو ندارم. و ذهنم روی یه کار تمرکز نمیشه. حتی نه میتونم فیلم ببینم نه کتاب بخونم درس که هیچی. چون وقتی میخوام رو یچیزی تمرکز کنم مدام فکرم میره اینور اونور.

حالا به چی فکرمیکنم؟ نمیدونم خودمم نمیدونم به هیچی. به همه چی. به چرت و پرت.

دقیقا دغدغه ذهنیم چیه و مشکل چیه؟ چرا اینطوری شده؟ چی باعث شده که اینطوری بشه؟ نمیدونم.

میدونی چه حسی دارم؟ توی انیمیشن اینساید اوت یا همون درون و بیرون وقتی غم و شادی از مرکز کنترل احساساتِ رایلی پرت شده بودن پایین و رایلی یه مدت احساس غم و شادی نداشت. دقیقا حس اونموقع رایلی رو دارم. شادی که هیچی حتی غمی هم حس نمیکنم. یه حس بی حسی و این خیلی بدتر از غمگین بودنه.

دیگه از یجایی به بعد خودتم خسته میشی که به هیچی هیچ حسی نداری.

کو اون ذوق همیشگی من بابت کوچیکترین چیزا یا تعریف کردن چیزای مختلف؟ یا کو اون گریه هایی که از عصبانیت میکردم؟

نمیدونم چی شده. شاید غم و شادیِ منم پرت شدن پایین.