دوست داشتن آدما ربطی به تعداد پیاماشو یا سریع سین کردنشون نداره، یکی رو میبینی پنج ثانیه بعد از پی ام دادن سین میکنه یه حرفی زده باشه تو رو از سر خودش باز کنه، یکی هم هست روزی دوبار بهت پی ام میده بعد از چهار ساعت سین میکنه ولی تو همون مقدار کم چنان حس خوبی بهت منتقل میکنه که با هیچ چیزی قابل مقایسه نیست.
صدات، همون آهنگ مورد علاقمه که گوشامو نوازش میکنه، بغلت، همون لباس مورد علاقمه که توش راحتم، صورتت همون نقاشی زیبای مورد علاقمه که دوست دارم همیشه جلوی چشمم باشه و تماشاش کنم، گردنت اون خوراکی مورد علاقمه که قرار نیست برام تکراری بشه، کنار تو مکان مورد علاقمه، پناهگاه امن من. بدنت، دراگ مورد علاقمه که ترجیح دادم معتادش بمونم، زندگیم با تو همون سریال مورد علاقمه که دوست دارم تا ابد ادامه پیدا کنه و هیچ وقت از دیدنش سیر نمی شم، همون فیلم که با تموم شدنش افسردگی می گیرم، تو تموم چیزایی هستی که دوست دارم، تموم چیزایی که تا آخرش مورد علاقم میمونن و با دیدنشون لبخند میزنم؛
مادربزرگم همیشه میگفت:
اگر دوستش داری اگر دوستت دارد، گاهی بیهوا باش، بیهوا بغلش کن، بیهوا بوسش کن، بیهوا صدایش کن. میگفت این بیهواها، هوای دوست داشتن و دوست داشته شدن را خواهند داشت در روزهای خسته و بیرمق و کمهوایی زندگی؛
کوردا یه جمله دارن که میگه:
"ساتیک بینینی تو بو یک سالم به سه"
یعنی:"یک ساعت ببینمت میشه آذوقه ی یک سالم!"
هدایت شده از - رخساره -
تمام درد من این است
تو
هرکاری
انجام بدهی
باز هم
برای من خوبی؛