ببخش به حقِ خانومِ سه ساله...

#زیرِ_خیمه روایتِ سوم، دردانه؛ روزِ سوم محرم الحرام . در ورودی هیئت نشسته‌ام و به قدم‌ها نگاه میکنم... قدم‌های کوچک و ظریفی توجه‌ام را جلب می کند. کفش‌های بندی، کفش‌های گل گلی، کفش‌های پاپیونی ... دخترها خیلی حساس و ظریف و نکته سنج هستند. جزییاتی را که کسی نمی بیند، می بینند. یکی از آنها از خاکی شدن نوک کفشش کلافه شده. یکی به مادرش اصرار می کند کیسه‌ی جدا به او بدهد تا کفشش خراب نشود... یکی هم می گوید بند کفش پایش را اذیت می کند و باید هرچه زودتر کفش جدیدی برایش بخرند. من به اتفاقِ کودکِ درونِ خود، به شام می‌روم، آنجا دخترکی پا برهنه است... راه زیادی هم رفته... بیابان پر از سنگ ریزه است... هم پر از خار است... او تمام عمرش را روی شانه‌ی عمو گذرانده ... با خود می گویم، یعنی زخم‌ها، فقط بخاطر خار بیابان است؟! یا کبودی‌ها، فقط تقصیر سنگ‌هاست؟! [ @sarallah_zanjan_kh ]

اَلسَّلاَمُ عَلَيْكَ يَا بَقِيَّهَ اللَّهِ فِي أَرْضِهِ.

‌‌ با حرّ تو چه کرده ای؟ همان با من کن .. یا اباعبدالله* ‌‌

اَلسَّلاَمُ عَلَيْكَ يَا بَقِيَّهَ اللَّهِ فِي أَرْضِهِ.

‌ پدر و‌ مادر من خیر ببینند حسین، که مرا عاشق و نوکر دربارِ تو بار آوردند. ‌‌‌

اَلسَّلاَمُ عَلَيْكَ يَا بَقِيَّهَ اللَّهِ فِي أَرْضِهِ.