تعلیق‌شده!
آرزو می‌کنم که در ناباورانه ترین حالت زندگی‌تون، اون اتفاق قشنگی که فکرش رو هم نمی‌کنید، بیفته..
ان‌شاءالله آرزوهاتون ختم‌به‌خیر بشه🌱
هدایت شده از «تکه‌هایي‌از‌یك‌کل‌منسجم»
آدم همین یک چیز را یاد بگیرد، که جایی که باید گریه کند، گریه کند. نریزد تو خودش؛ چون بزرگ شده یا چون آدم بزرگ‌ها گریه نمی‌کنند. (عجب دروغ بزرگی!) که یاد بگیرد جایی که باید فریاد بزند، فریاد بزند. که وقتی باید عصبانی باشد، عصبانی باشد واقعا، نه تندیس صبر و حلم و شکیبایی! که یاد بگیرد قرار نیست خون خونش را بخورد، ولی به همه لبخند احمقانه‌ی نایس و کول تحویل بدهد و در عوضش مدالِ بدردنخورِ « فلانی؟ وای! هیچ‌وقت ندیدم عصبانی باشه، همیشه ریلکس و آرومه، دلش مثل دریاست!» را تحویل بگیرد.
یاد بگیرد وقتی نمی‌خواهد کسی بماند، حالیِ طرف کند که نباید بماند؛ و وقتی نمی‌خواهد کسی برود، به موقعش داد بزند: « آهای! نمی‌خواهم بروی.»
آدم تا آخر عمرش مدیون خودش است، اگر همان‌جا، همان‌وقت؛ به همان‌کس، همان حرفی را که باید بزند، نزند.
> حسین وحدانی
وَ لَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّكَ يَضيقُ صَدْرُكَ بِما يَقُولُونَ
و ما میدانیم سینه ات تنگ میشود
از آنچه می‌گویند..
-الحجر/۹۷
ماکه از دشمن‌ُ از دوست فراوان خوردیم
کاش اما زِ تو دیگر نرسد زخم به دل ...
#🫀...