سحر آخر است ؛ گدا را حلال کن !

به‌قول حسین‌ستوده: داره‌ جمع‌میشه این‌سفره، من عادت‌کرده‌ بودم...

این تشنگی کجا.... 😔

و دوباره ماه‌رمضون تموم‌شد... و دوباره عیدفطر... و دوباره... انگار سال‌پیش، ماه‌رمضون که‌رفت، همه‌‌چیزُ هم با‌ خودش‌برد! انگار دیگه‌‌هیچی قشنگ‌نبود... و شد یک‌سالِ پر از خستگی؛ پر از استرس‌هایی که‌ به‌سردرد ختم‌میشن پر از ترس‌هایی که از اعتماد های اشتباه ساخته‌شدن پر از اتفاقاتی‌ که آدم از شنیدن و دیدن و فهمیدنشون پشیمون میشه پر از جا زدن‌هایی که یه‌عالمه قول و قسم پاش ریخته شده‌بود پر از حرف‌هایی که نمیشه راست و دروغش رو تشخیص داد پر از پیام‌هایی که باعث بدشدنِ حال‌‌آدم میشن پر از نامردی‌هایی که غیرقابل باوره پر از بازی‌هایی که آدم بی‌اراده و بی‌تقصیر بازیچه‌ش شده پر از دلتنگی‌هایی که ضربان‌قلب رو به شماره در میاره پر از وابستگی‌هایی که مزخرفه پر از شب‌هایی که به بی‌خوابی میگذره پر از ساعاتی که با گریه سپری شدن پر از له‌شدن و شکستنِ غرورِ آدم؛ پر از مرورُ مرورُ مرورِ خاطرات... و پر از آرزوهایی که معلوم‌نیست به سرانجام برسن... الان دیگه بیشتر معنی این که (نهایتا دل به جایی می رسد که دو راه بیشتر ندارد: یا باید خون شود، یا سنگ...) رو‌ درک میکنم... اگه تلاشی هست، اگه امیدی هست، اگه جبرانی هست، اگه حمایتی هست، به خون شدنش می‌ارزه وگرنه باید سنگ شد... چون هیچ چیز فراموش نمیشه ولی شاید جبران بشه... شاید امسال همه چیز فرق کرد و‌ شاید دیگه هیچکدوم از اتفاقاتِ این‌ یک‌سال، رقم‌نخورن شاید زندگی‌جدید با آدمای‌جدید با منِ‌جدید ، «رمضان ۱۴۴۷» التماس‌دعا؛یاعلی

نوروزِامسال:

-عیدتون‌مُبارک🖤-

الان ۱۴۰۴ هست یا ۱۴۰۵؟😬

-در رساله‌ی عشق در باب فطریه آمده: -کسانی که قوت غالب آنها غم حسین'ع' است؛ نان‌خور زهرا'س' محسوب می‌شوند و فطریه‌ی آنها با علی‌'ع' ست(:

سال داره تموم میشه ولی مهم اینه که کی برات موند! کی باهات راه اومد! کی تلاش کرد که خنده بیاره روی لبات وقتی که از غصه بریده بودی! کی قدر بودنت رو دونست و کی دوستت‌ داشت وقتی که اصلا دوست داشتنی نبودی! "پس همونو نگه دار..!

؛

ماه رمضون با تو شروع شد و بی تو تموم شد... ماها ماه رمضونو ترک کردیم؛ ولی خدا اونایی که دوسشون داشت رو تو همین ماه رمضون نگه داشت...