همیشه اولین‌ها و آخرین‌ها خیلی توی ذهنم می‌ماند. مثلاً اولین باری که وارد حرم شما می‌شوم. اولین عکس‌هایی که می‌گیرم. اولین نگاهی که به زعفرانیِ گنبد می‌اندازم. اولین حاجت. اولین آدمی که یادم می‌افتد به‌جایش زیارت کنم. اولین آب سقّاخانه. اولین صدای نقّاره. اولین قدمی که روی فرش‌های رواق امام خمینی می‌گذارم. اولین اذان صبحی که از مأذنه‌ها پخش می‌شود. اولین دعای عهدِ بعد از طلوعِ آفتاب. اولین قُمری که شروع می‌کند به ناله کردن. اولین نماز جماعت. اولین تماسِ صورتم با خنکای خوش‌بوی ضریح. اولین دخیل به پنجره فولاد. اولین استکان چای با کیک دم چایخانه. اولین تلاوتِ قرآن پیش از اذان. اولین بازرسی برای ورود با لحنِ مخملیِ خادم که می‌گوید:« التماس دعا مامان!». اولین‌ها همیشه یادم می‌ماند و سعی می‌کنم کمتر به آخرین‌ها فکر کنم. مخصوصاً آخرین‌های حرم تو. مثلاً این آخرین عکسی بود که از گنبدت گرفتم؛ هزار بار زیر لب گفتم:« أللّهُمَّ لَاتَجْعَلْهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنْ زِیارَتِی‌» و دوباره دیدنت را آرزو کردم. تولدت مبارک آقای اولین‌های شیرین و آخرین‌های دلتنگ. سایهٔ سر ما. همه چیزِ ما‌. ✍🏻 مطهره زارعی 🪴https://eitaa.com/mohajerr128

دو سه سال است تا میلاد شما می‌رسد، همراهش یکی از عزیزکرده‌هایتان هم مهمانتان می‌شود؛ اول آقای رئیسی، بعد هم آقای خامنه‌ای. امشب در آسمان چه غوغایی برپاست آقای امام رضا! جمع خوبان کنارتان جمع است/ دل ماها برایتان تنگ است. 🪴https://eitaa.com/mohajerr128

ضَمیمهٔ متن؛ این تواشیح رو سالِ گذشته با دل‌هاٰمون خوندیم. با دل‌هاٰتون بشنویدش./💛