؛ رهِ آسمان درون است، پرِ عشق را بجنبان.

کلمات نجات‌دهنده‌اند، زهر اتفاقات را می‌گیرند و در خود حل‌شان می‌کنند. آدم همان‌طور که به هوا نیاز دارد نیازمندِ پیدا کردن کلمه‌ است، نفَسش که تنگ شد باید به اعماق قلبش سر بزند و پنهان‌ترین کلمات را بیابد و آن‌ها را بنویسد تا نجات پیدا کند.

[ کسی می‌دونه دقیقا داریم به ] کجا می‌ریم؟ *بی‌کلام/ ترجیحاً با هندزفری.

«بودن»ها رو دوست دارم ولی «موندن‌»ها رو می‌پرستم. موندن برام حس امنیت داره. بودن ماضیه، موندن مضارع. موندن، گذشته و حال و آینده‌س. موندن یعنی مستمر. موندن یعنی بوده و هست و خواهد بود. موندن‌ها رو می‌پرستم. موندنی‌ها، کمِ کمِ کم‌ان ولی باکیفیت‌‌ان. «موندن» با امن بودن رابطه مستقیم داره. آدم‌هایی که موندن بلدن رو و موندن براشون سبک زندگیه رو نگه می‌دارم. برای موندنی‌ها می‌مونم و بقیه؟ معمولِ مهربان.

و انسان، همواره، هر روز، از خواب برمی‌خیزد، لباسِ «قوی بمان» به تنِ نیمه جانش می‌کند، از نو، تلاش. از نو زندگی، زندگی، زندگی.

مرغابیِ تنهایِ بی‌چاره.

شاید از بیرون کسی نفهمه چقدر فشار رومه، اما من خوب می‌دونم دارم چی‌ها رو تحمل می‌کنم. دارم نفس‌نفس می‌زنم، ولی هنوز وایستادم. هنوز دارم جلو می‌رم و هی به خودم می‌گم: « تموم می‌شه، طاقت بیار.»

پس‌زمینه این روزها /*

بعدها می‌فهمی چقدر قوی بودی؛ وقتی یه عده تویِ چیزی که با درد و رنج ازش عبور کردی، درجا می‌زنن. بعدها می‌فهمی چقدر توی دووم آوردن هنرمند بودی؛ اونجا که آدم‌ها رو در حالِ رها کردنِ رویاهاشون می‌بینی چون نمی‌تونن تن به سختیش بدن. بعدها می‌فهمی چقدر امیدوار بودی، چقدر محکم بودی، چقدر نترس بودی‌. گاهی همون لحظه آدم نمی‌فهمه. باید زمان بگذره. - من چراغ‌هارا روشن می‌کنم.