بعد از عاشورا، همه‌چیز انگار در ظاهر تمام شده بود؛ خیمه‌ها سوخته بودند، شمشیرها کار خودشان را کرده بودند و دشمن خیال می‌کرد صدای حق را برای همیشه خاموش کرده است. اما درست از همان‌جا، مأموریتِ امام سجاد (ع) آغاز شد؛ نه با شمشیر، نه با سپاه، بلکه با دلی که داغدار بود و زبانی که باید حقیقت را زنده نگه می‌داشت. او به امامت رسید در روزگاری که مردم از ترس، خاموش بودند و حکومتِ بنی‌امیه با قدرت و قساوت، نفس‌ها را در سینه حبس کرده بود. در چنین فضایی، امام سجاد (ع) باید کاری می‌کرد که هم دین بماند، هم یادِ کربلا فراموش نشود، و هم ریشه‌های ایمان در دل مردم دوباره جان بگیرد. این بود که راهی عمیق‌تر و ماندگارتر را انتخاب کرد. امام، دردش را به دعا تبدیل کرد؛ اما این دعاها فقط زمزمه‌های یک عابدِ گوشه‌نشین نبود. هر دعا، درسی بود؛ هر مناجات، پیامی بود؛ هر اشک، فریادی بود که بی‌صدا ستم را رسوا می‌کرد. او با زبان نیایش، به مردم خداشناسی آموخت، کرامت انسانی را یادشان آورد و آرام‌آرام دل‌ها را از خواب سنگین غفلت بیدار کرد. اگر کسی به ظاهر نگاه می‌کرد، مردی را می‌دید که سر در سجده دارد؛ اما آن‌که عمیق‌تر می‌دید، می‌فهمید که او دارد یک امت زخمی را دوباره می‌سازد. 🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃 امام سجاد (ع) فقط پیشوای عبادت نبود؛ پناه مردم هم بود. شب‌ها بی‌صدا آذوقه بر دوش می‌گرفت و به خانه نیازمندان می‌برد، بی‌آنکه کسی بداند این دستِ مهربان از آنِ چه کسی است. او می‌خواست جامعه‌ای که زیر فشار ظلم، هم نانش کم شده بود و هم ایمانش، دوباره روی پای خود بایستد. برای همین، امامت او فقط هدایت با سخن نبود؛ تربیت با محبت، با صبر، با اشک و با عمل بود. در حقیقت، امام سجاد (ع) وارثِ کربلا شد تا اجازه ندهد خون حسین (ع) در شن‌های صحرا گم شود. او آن حادثه را در سینه نگه داشت و با زندگی‌اش، با دعاهایش، با روشنگری‌اش، آن را نسل به نسل به دل‌ها رساند. امامتِ او یعنی نگهبانی از شعله‌ای که دشمن می‌خواست خاموشش کند؛ و چه نگهبانی باشکوهی بود، که در سکوتش فریاد داشت و در اشکش بیداری. 🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃

سی و چهار سال پس از کربلا، وجودِ نازنینِ امام (ع) که سال‌ها در اثرِ غمِ فراقِ پدر و یادآوریِ لحظه‌های عاشورا، شب و روزش با اشک همراه بود، به پایان راه رسید. گفته‌اند که ایشان وقتی آب می‌دید، گریه می‌کرد و وقتی گوسفندی را برای ذبح می‌بردند، از قصاب می‌پرسید: «آیا به او آب داده‌اید؟» و با یادِ لب‌های تشنه‌ی پدر، اشک می‌ریخت. در شبِ شهادت، وقتی زهرِ کینه‌ی دشمن، تارهای وجودش را از هم گسست، فرزندش امام باقر (ع) در کنار بسترش بود. امام (ع) به نماز ایستاد و در حالِ راز و نیاز با معشوقِ ازلی، آن‌قدر ذکرِ خدا گفت تا روحش به آرامشِ مطلق رسید. مدینه در سوگِ مردی که «زین‌العابدین» بود، به لرزه درآمد. آن پیکرِ پاک را در کنار عمویش امام حسن مجتبی (ع) در بقیع به خاک سپردند؛ در حالی که مدینه تا ابد در سوگِ آن «سجده‌های طولانی» عزادار ماند.🖤 پایان

سفر به دنیای صبر و مقاومت؛ متنی کوتاه درباره زندگی متفاوت امام سجاد (ع).☝️🍃

قشنگ بود❤️‍🩹🥺 🌱@moheb_1313

یه داستان جالب و تامل برانگیز که ترند شد تو اینستا.. 🌱@moheb_1313

🔰اطلاعیه مهم دفتر رهبر شهید انقلاب در مورد نماز لیله الدفن ایشان 🔹با توجه به اینکه پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب اسلامی حضرت آیت‌الله العظمی سید علی خامنه‌ای (اعلی الله مقامه الشریف) و شهدای خانواده ایشان سحر گاه جمعه ۱۹ تیرماه دفن شده‌اند، مومنین میتوانند اعمال مستحبی مربوط به شب اول دفن از قبیل صدقه و نماز لیلةالدفن را به امید ثواب پس از اذان مغرب روزجمعه (شب شنبه) هم بجا آورند.

🥀یه جایی از دعای عرفه امام حسین از خدا تشکر میکنه و میگه : ممنون که در حال برهنگی مرا پوشاندی ، و در حال تشنگی سیرابم نمودی «ولی ارباب، تشنه بودی و بر جسم تو پیراهن نبود...»

سید علی خمینی: هرکس بخواهد مذاکره کند برای اینکه با آمریکا به صلح برسد او خائن است هرکس پیام دوستی به آمریکا بفرستد دهانش خبیث و نجس است. @ir_mohebin

عظم البلاء...💔🙃 🌱@moheb_1313

♥️͜͡🕊 خودمانیم ارباب.. هیچکس جز تو اشک‌های در خفای مرا ندید:)))

حتما ببین خیلی قشنگه 🥺♥️

پیش از خداحافظی ات چتری به دستت میدهم آهی به راهت میکشم شاید که برگردی ... 😭❤️‍🩹