GN˶ᵔᴗᵔ˶

مدت‌ها خودش را میان «بایدها» گم کرده بود . باید آرام‌تر باشد، باید بهتر حرف بزند، باید همیشه لبخند بزند، باید، باید، باید... هر شب کنار آینه می‌ایستاد و به چشمانش نگاه می‌کرد، اما انگار تصویر روبه‌رو، او نبود؛ فقط سایه‌ای بود از دختری که همیشه می‌خواست بی‌نقص باشد . اما روزی، در یک بعدازظهر بارانی، وقتی فنجان چایش روی میز افتاد و شکست، بی‌اختیار خندید . نه از خوشی، از رهایی . دید چقدر خسته بوده از ترمیم همه‌چیز، از صاف‌کردن هر ترک و پنهان‌کردن هر نقص . همان لحظه فهمید که شاید لازم نیست کامل باشد تا زندگی معنی داشته باشد . او شروع کرد به دوست‌داشتن چیزهای کوچک؛ به لک‌های روی دیوار اتاقش، به موهایی که همیشه کمی نامرتب می‌افتادند روی پیشانی‌اش، به خنده‌های بی‌جا و حرف‌های ناتمامش . و هرچه بیشتر خودش را همان‌طور که بود پذیرفت، زندگی هم مهربان‌تر شد .

منم همینطور آنه منم فکر میکنم چیزهای شکسته و قدیمی زیباییِ غم انگیزی دارن .

‌

شمام متوجه میشید تو جمله‌ی "وایسا ازت عکس بگیرم" چقدر محبت پنهان شده؟

‌

‌

خودم اگر اون کارو انجام بدم مسخره نیست ولی چون اول من انجامش دادم و حالا تو داری انجامش میدی به نظرم خیلی مسخرست

سلام آبان . فکر کنم از اینکه حتی یادم رفت بهت سلام کنم هم معلومه چقدر سرم شلوغه و دارم اذیت میشم، لطفا کمتر بهم سخت بگیر .

‌

شماهم حس میکنید که این دو نفر زندگی رو برنده شدن؟

خوابوندن بچه های یکی دو ساله واقعا کابوسه