پائیز را . . . نه برای غروب‌های شاعرانه‌اش ، نه برای هوایِ دل‌انگیزِ مشفقانه‌اش و نه برای آسمانِ نیلگونِ هنرمندانه‌اش بلکه برای درسِ بزرگِ جاودانه‌اش دوست می‌دارم . . . پائیز رسمِ ایستادگی را به من آموخت . فصلی که در آن ، چه بسیار بودند آدمهایی که از جانِ عزیزِ ارزشمندشان‌ گذشتند تا ظلم ، چنان برگ‌های پائیزی از درختِ تنومندِ تاریخِ ریشه‌دارِ ایران به زمین بیافتد و زیر پا لِه شود. پائیزی که به من آموخت ، سبزیِ سلامتی ، سبزیِ اصالتی و سبزیِ رو به راهی و راستی و درستی ، هنگامی که به زردیِ فساد و مریضی کشیده شد ، باید از میان برداشته شود . پائیزِ عزیزِ سوزناک ، به من آموخت که می‌شود برای رسیدن به آرمان‌های ارزشمند ، گرگ و میشیِ هوا را هر روز به تکاپو و تلاش و دویدن گذراند . درست شبیه دانشجوهای پیرو خطِ امامی که هر طلوعِ خورشید را با پخشِ اعلامیه و چاپ و تکثیر سخنان امام به غروب خورشید پیوند می‌زدند ‌. . پائیز را نه برای خودش ، که برای رسیدنِ زمستانی دوست دارم که صاحبِ ماهی باعظمت به نامِ بهمن است . من پائیز را برای بهمن و بهمن را برای پیروزی و پیروزی رو برای برهم زدنِ نظامِ مستبد و این جوشش و تغییر عظیم را برای برپایی نظام جمهوری اسلامی دوست دارم ‌. من ، انقلاب را دوست دارم :) #گمنام | #پائیز نام اثر : ‌من‌ پائیز را دوست دارم.

خب میبینم که همه مدرسه هستنُ .

بازهم اول مهر آمده بود و معلم آرام اسم هارا می‌خواند . .

- اصغر پورحسین ؟ پاسخ آمد + حاضر

- قاسم هاشمیان ؟ پاسخ آمد + حاضر

- اکبر لیلازاد ؟ . . پاسخش را کسی از جمع نداد .

بار دیگر هم خواند - اکبر لیلازاد ؟ پاسخش را کسی از جمع نداد .

همه ساکت بودیم . .

جای او اینجا بود اینک اما ، تنها یک سبد لاله‌ی سرخ در کنار ما بود

لحظه‌ای بعد معلم سبد گل را دید شانه‌هایش لرزید

همه ساکت بودیم . .

ناگهان در دل خود زمزمه‌ای حس کردیم غنچه‌ای در دل ما می‌جوشید گل فریاد شکفت ؛