- تنها تویی ک حرف مرا گوش میکنی ؛ جای دگر ک رنگ ندارد حنایِ من  :)

گیرم ک به هرحال، مرا برده‌ای از یاد گیرم که‌ زمان ، خاطره‌ها را به فنا داد گیرم نه‌ تو گفتی نه‌ شنیدی نه تو بودی .. آن عاشق دیوانه که‌ صد نامه فرستاد . با آن همه دل بستگۍ و عشق چه کردی ؟ یک بار دلت یاد من خسته نیوفتاد ؟ یعنی به‌ همین راحتی از عشق گذشتی ؟ یک ذره دلت تنگ نشد خانه‌ات آباد؟ این بود سزای من دل خسته‌ۍ عاشق؟ شیرین رقیبان شده‌ای از لج فرهاد؟ باشد گله‌اۍ نیست ؛ خدا پشت و پناهت احوال خودت خوب ، دمت گرم دلت شاد :)

آوارپریشانی‌است‌روسوی‌چه‌بگریزم ؟ هنگامه‌ی‌حیرانی‌است‌خودرابه‌که‌بسپاریم ؟

- ولی به همون خدا خوشگلیِ آدما بعد از 40 روز واستون عادی میشه ؛ اما آدمایی ک میدونن حالت بده و میخندوننتون ، بعدِ چهل‌ وُ اندی سالم عادی نمیشن (:

وقتی گوشیت رو حالتِ بیصداست‌ و دایی ک زنگ میزنه‌ و وقتی میای میبینی و زنگ میزنی میگه دلم خواس زنگ بزنم قطع کنم .

ما هزار بار از هم خداحافظی کردیم و هزار و یک بار دل نکندیم :)

- سلاحی برای کشتن به همراه داری . ‌‌+ دلتنگی دارم ؛ مرا میکُشد .

در حالیکه ناراحتیش داره منفجرش میکنه تایپ میکنه ، مهم نیست .

ی جوری گلوم درد میکنه که فکر کنم تا ساعاتی دگر برم رو حالتِ بیصدا .

-

- بی تو از چهره‌ی پاییز غم‌ انگیز ترم (:

اولين چيزی که از شما تو بخش اورژانس می‌پرسن اينه که از يک تا ده به دردت چه شماره‌ای ميدی؟ اين سوال رو صدها بار از من پرسيدن . . و يادمه يه بار وقتی که نمی‌تونستم نفس بکشم و قفسه سينه‌ام تو آتش می‌سوخت ، با اينکه نمی‌تونستم حرف بزنم ۹ تا انگشتم رو بالا گرفتم و نُه رو نشون دادم . . بعدا وقتی بهتر شدم پرستار اومد و بهم گفت که من يه مبارز واقعی هستم . ازم پرسيد : می‌دونی از کجا می‌دونم؟ چون دردی رو که ده بود، گفته بودم ۹ اما حرفش خيلی هم حقيقت نداشت، به خاطر شجاعتم به اون درد نگفتم ۹، دليل اينکه گفتم ۹ اين بود که درد شماره دهم رو نگه دارم برای یه وقت دیگه . ‌. و الان وقتش بود ، ده بزرگ و وحشتناک از دست دادن تو بود . . رفتن تو درد شماره ده من بود .