به مرحله ای رسیدم که دیگه هیچ رفتار بدی از سمت ادما غافلگیرم نمیکنه! دیدن نامردیاشون جوری خستم کرده که چشممو روی همه کاراشون بستم که حتی دیگه حوصلم نمیکشه بخوام تنبیهشون کنم یا حذفشون کنم فقط نگاهشون میکنم... زمانی به این حال رسیدم که سطح توقعمو از ادما به صفر رسوندم و دیگه اعتمادیم بهشون ندارم یا به این باور رسیدم که هرچیزی از هرکسی برمیاد پس از الان بدون اگه یه روزی درحقم بدی کردی (قرار نیست هیچ واکنشی از سمتم ببینی!)

و کلماتی ک در گلو ماند و تبدیل ب بغض شد .

که تو رفتی و دلم ثانیه ای بند نشد (:

مراقبِ حق الناس باشید !

" وَإِنْ يُرِدْكَ بِخَيْرٍ فَلَا رَادَّ لِفَضْلِهِ " اگه من بخوام به چیزی برسونمت ، می‌رسونمت ؛ کسی هم نمی‌تونه مانعم بشه .

به قولِ نوید محمدزاده : من حالِ ادامه دادن ندارم .

‏آدم وقتی حالش خوب میشه که ببینه یه نفر خاص داره واسه خوب تر کردن حالش تلاش میکنه ، حتی اگه تلاشاش هیچوقت نتیجه نده ‌ .

- میشه ابرای گلومو در بیارید ؟

کاش عادتِ چرت و پرت گفتن رو ترک کنیم .

ذوق های ذوق مرگ شده .

از خودم عزیزتری برام .

ممنون که وقتی روت حساسم هی بدتر میکنی ، خیلی ممنونم که میدونی نابود میشم کاراتو تکرار میکنی ، خیلی خیلی ممنونتم که داری نهایت تلاشتو واسه زمین زدن من میکنی . ولی از یه جایی به بعد دیگه واسم مهم نیست ، از یه جایی به بعد واسم عادی میشه کارات و کم کم میرم بیرون از زندگیت . فک کنم اون موقع این تو باشی که زمین میخوری ، نه من .