هر آدمی تا یه‌جایی بهتون فرصت میده ولی بالاخره خسته میشه از حسِ اضافی بودن ، از جنگیدن واسه موندن ، از توضیح‌دادنِ خودش ‌.. کاسه صبر آدمای زندگیتونو لبریز نکنید . چون ممکنه دیگه نتونید مثلشو پیدا کنید .

من تو را با خون ِدل از یاد بردم لطف کن ، هر کجا چشمت به من افتاد کج کن راه را ..

ولی کاش بغلم کنی .

آدم یهو غریبه نمی‌شه، بعد از تمام دفعاتی که ازتون ناراحت شد و اجازه دادید ناراحت بمونه غریبه میشه.

شما فكر می‌كنين آدما يهويی میرن ، یهویی تغییر می‌کنن ، ولی اشتباه می‌كنين آدما هی منتظر می‌مونن بفهمين ، ببينين ، انجام بدين ، و تو اين مسير هربار كه نمی‌فهمين ، نمی‌بينين ، انجام نمی‌دين يه قدم می‌رن عقب و وقتی‌ ديگه همه چی خيلی دور و كوچیک شد روشونو برمی‌گردونن و برای هميشه میرن .

+

-

+

در برابر بی مهریِ آدم‌ ها هیچ نمی‌گویم سکوت و سکوت و سکوت . انگار که لال شده باشم شاید هم کور و کر دیگر نه انرژی توضیح دادن دارم و نه حتی حوصله اش را ..

به آدم هایی که دوستتون دارن حسِ بی ارزش بودن ندین .

-