106 .

- نیاز به طبیعت دارم ، به دوستام . . ؛ کفشامونو در بیاریم بریم تو قعر جنگل گوشی هامون خاموش بمونن ، صدای پرنده‌ها باشه صدای برگ زیر پاهامون ، صدای رودخونه و آبشار ، براشون بخونم ، کتاب شعر ببریم ، چوب جمع کنیم برای آتیش شب‌ها و چند روز تو آرامش باشیم . .

دیگر نبات را نخرد مشتری به هیچ یک بار اگر تبسم همچون شِکر کنی

من ؟ عاشقِ کتاب ؛

-

حداقل حداقلش یه پیامی، صوتی، نشونه ای، چیزی! که بفهمم بین تمام وقتی که من به تو فکر می‌کنم، تو هم کمی و یه‌وقتا به من فکر می‌کنی؛ دست کم بدونم یه بخشی از ذهنت منم که به برگشتن فکر میکنی. این نبودنِ داره طولانی میشه اما بازم میخوام دلم خوش باشه ؛ تا حالا سر خودت کلاه گذاشتی؟! لعنت به انتظار . . با این حال ؛ با همه‌ی این زشتی ها تو بیا ؛ تو بیای قشنگه : )'📽'

تو دعای جوشن کبیر یه قسمتی هست که میگه: "یا کریم الصَّفْح" معنیش میشه تورا جوری میبخشم که انگار نه انگار خطایی کردی، اون بالا سری اینجوری میبخشه :)

-

_

هجر به استخوان رسید ؛ وصل دوا نمیکنی ؟!