یک روز ، روزی دور ، با موهای سپید بلند و دستانی استخوانی که رگهای آبیش بیرون زده ، می نشینی کنار شومینه و شعرهای مرا می خوانی ، با لبخند . کم کم یادت می آید که چقدر دوستت داشتم ، و چگونه تمام هستی ام بودی . گریه ات می گیرد . من ایستاده ام کنار اتاق ، روحی سرگردانم بی توان پاک کردن اشک از گونه های استخوانی پیرزنی که تمام سهمم از عشق بود. -حمیدسلیمی

_سپس بچرخ و ببوسان‌م.

غم پیراهنی‌ بود که در آن راحت بودی. مثل لباسی که سراسر مهمانی منتظری به خانه برگردی و بپوشی.

-حمید‌سلیمی

بگو که نامه نوشتی ، به دستِ من نرسیده.

عمیق‌ بودی، غرق شدم.

گاه تنهایی تنهاتر از آن است که دیده شود.

-محمدعلی‌بهمنی/مرگ‌پایان‌کبوتر‌نیست.

پيراهنت در باد تكان مي‌خورد، اين تنها پرچمي‌ست كه دوست‌ش دارم.

-گروس‌عبدالملکیان

گریستم برای ما که پاییز نیامده ریختیم.

به سمتِ قلب هایی که تورا از خود راندند، بازنگرد.

-چند وقت بود دستم را نگرفته بود؟

و تو عزیزِ هزار نفر می‌شوی اما عزیزِ دلِ عزیزت نیستی واین غم انگیز است.

-عباس‌معروفی