گاهی تموم روز رو در انتظار یک نشانه کوچک میگذرونم ؛ یک پیام کوتاه ، یک زنگ بی هوا ، یا حتی شنیدن آهنگی که منو یاد تو بندازه و دلم رو قرص کنه که تو هم به یادم هستی . دلم میخاد بدونم ، در آن سوی فاصله ها ، جایی در میان شلوغی روزمرگی هایت ، هنوز هم گوشه ای از ذهنت به من اختصاص دارد ؟ گاهی مثل یک پلیس خوب در به در به دنبال سرنخ در لا به لای پیام هات میگردم که آیا برای من نوشته شد؟! من پیگیرترین و نگران ترین طرفدار نشانه های قدیمی یک آشنای غریبه شده ، هستم ... آشنایم را میخواهم ... #از_دل_نوشتم

جانی خراب کردم در آرزوی رویت...

آهوان گم‌شدند در شب دشت آه از آن رفتگان بی برگشت ...

ولی من این صحنه رو توی حرم ، خیلی تصور میکردم باخودم ...

بزن بارون ...

امشب دلم میخاد از ته دل زار بزنم همین !

در آن دوری و بدحالی نبودم از رخت خالی به دل می‌دیدم و از جان سلامت می‌فرستادم.

يه جا خوندم نوشته بود: «هر چند احمقانه، ولى بخشى از وجودم از اين حقيقت به درد آمده بود! چرا ما آدمها هميشه به محبت كسى كه بيشتر از همه ما را ناديده مى گیرد محتاج تريم؟!»