لن نعترف به اسرائیل متن بعدى را بخونيد. @monem_ps

۱۰ مرداد ۱۴۰۳ – تهران امروز، سالروز ترور یکی از رهبران ویژه و بسیار تأثیرگذار مقاومت فلسطین است؛ رهبری که با تدبیری سرشار از حکمت، مسئله‌ی فلسطین را از یک موضوع محلی و منطقه‌ای به مسئله‌ای جهانی بدل کرد؛ تا جایی که نام مقاومت، بر میز بزرگ‌ترین قدرت‌های جهانی نیز به‌عنوان یک واقعیت غیرقابل انکار ثبت شد. شهید اسماعیل هنیه، در مسیر و آرمانی هم‌سو با شهیدان محمد الضیف و یحیی السنوار حرکت می‌کرد. هر سه آنان در پی آن بودند که رنج و مقاومت ملت فلسطین را از مرزهای غزه و کرانه باختری ، فراتر ببرند و وجدان جهانی را بیدار کنند. آن‌ها پیش از آن‌که به شهادت برسند، در این مسیر به ثمراتی بزرگ دست یافتند. یکی از ویژگی‌های برجسته‌ی شهید اسماعیل هنیه، پیوند عمیق و عاشقانه‌اش با قرآن بود؛ فهمی ژرف از آیات الهی داشت و به ترتیل قرآن عشق می‌ورزید. صحبت درباره‌ی دستاوردهای سیاسی این مرد بزرگ، مجالی مفصل می‌طلبد. اما همین‌قدر بدانید: هر جا در جهان، مسئله‌ی فلسطین مطرح شود، نام شهید هنیه در پس‌زمینه‌ی آن حضوری پررنگ دارد. او با درایت خود، ساختاری جامع و بی‌نظیر برای جنبش حماس بنیان نهاد و شیوه‌ای نوین از رهبری مقاومت را پایه‌گذاری کرد؛ شیوه‌ای که نامش را در تاریخ فلسطین و منطقه، به‌عنوان رهبری بی‌همتا ثبت خواهد کرد. یکی از معروف‌ترین سخنرانی‌های شهید اسماعیل هنیه، همان ویدیویی است که در بالا می‌بینید؛ جایی که با صلابت گفت: "نمی‌شناسیم؛ اسرائیل را به رسمیت نمی‌شناسیم." این سخنرانی در سال ۲۰۰۶، پس از پیروزی حماس در انتخابات فلسطین ایراد شد؛ زمانی که قدرت سیاسی و نظامی مقاومت، هنوز محدود و محصور به نوار غزه‌ای بود که تازه از اشغال آزاد شده بود. با این حال، این جمله‌ی تاریخی، نه‌تنها مسیر شهید اسماعیل هنیه را ترسیم کرد، بلکه راه آینده‌ی نسل‌های مقاومت در فلسطین را نیز روشن ساخت. شهید هنیه تا آخرین لحظات عمرش در تهران، کوشید تا کاری کند که ملت‌های منطقه و حتی قدرت‌های بزرگ جهانی، حق فلسطینیان را به رسمیت بشناسند و چهره‌ی واقعی رژیم اشغالگر را در چشم جهانیان منفور سازند. در این مسیر دشوار، در حالی‌که سه تن از فرزندانش به دست رژیم صهیونیستی به شهادت رسیدند، خودش بارها هدف ترور شخصیتی قرار گرفت. اما با سینه‌ای پر از ایمان، قلبی آرام و عقلی سرشار از تدبیر، در برابر تمام دستگاه‌های استکبار جهانی ایستاد و تا آخرین لحظه‌ی زندگی‌اش، با صدای بلند فریاد زد: "لَن نَعترِف بإسرائیل" — ما اسرائیل را به رسمیت نمی‌شناسیم.

در روز جمعه به ياد رهبران جبهه حق باشيد جمعتكم مقاومة @monem_ps

خدایا، با این دلتنگیِ بی‌پایان چه کنیم؟ @monem_ps

جنایت ادامه دارد #غزه @monem_ps

محاصره ادامه دارد تجويع ادامه دارد . #غزة @monem_ps

قیمت آرد در غزه = خون @monem_ps

غزّه؛ سرزمین بخشش بی‌پایان. #غزة #متن @monem_ps

در حالی‌که حکومت مصر و بخش بزرگی از مردم آن، شریک جنایات صهیونیست‌ها در غزه و هم‌دست اساسی در محاصره و قحطی‌سازی نوار غزه هستند، و در حالی‌که سعودی‌ها با فرستادن کفن بر سر مردم فلسطین منت می‌گذارند، بد نیست یادآوری کنیم که پیش از آنکه صهیونیست‌ها و گروه‌های تروریستی یهودی، سرزمین مقدس و پُرخیر و برکت فلسطین را غصب و ویران کنند، خیر مادی و معنوی ساکنان این سرزمین به سراسر جهان عرب می‌رسید. در آن روزگار، مردم از نقاط مختلف منطقه برای سرمایه‌گذاری، کار و اشتغال در بنادر و وزارتخانه‌های فلسطین به این سرزمین می‌آمدند و فلسطینیان متمکن، به برادران خود در کشورهای عربی و اسلامی یاری می‌رساندند و خیر این سرزمین را به خانه‌های آنان می‌فرستادند. در عکس نخست (سال ۱۹۴۵)، نامه‌ای از کنسولگری مصر به شهرداری خان‌یونس دیده می‌شود که در آن، از کمک مردم این شهر به نیازمندان شهرهای مصری قنا و اسوان تشکر شده است؛ کمکی به ارزش ۴۰ هزار و ۲۵۰ جنیه فلسطینی که به برادرانشان در مصر فرستاده شد. در عکس دوم، خبری از روزنامه سعودی با تیتر «غزه، سرزمین بخشش بی‌پایان» آمده است؛ گزارشی که به کمک‌های سخاوتمندانه مردم این شهر و مشارکت آنان در ساخت و تجهیز بیمارستان‌ها، مدارس و صحن های حرم مکی و مدنی اشاره دارد. در همین گزارش، خبر ساخت یک بیمارستان در مدینه منوره توسط یک بانوی فلسطینی منتشر شده است. مردم فلسطین همواره خود را جزئی از امت واحده اسلامی می‌دانستند و هر زمان که توانسته‌اند، به برادران خویش کمک کرده‌اند. آنان میزبان مسلمانان، مسیحیان و حتی یهودیان در سرزمین مقدس بودند. اما این سرزمین مبارک، در دام تروریست‌های صهیونیست افتاد و تنها گذاشته شد؛ امروز بسیاری یا می‌کوشند وجود مردم فلسطین را انکار کنند یا آنان را تنها به‌عنوان انسان‌هایی ذلیل، فقیر، جاهل و بدبخت بپذیرند. وَاللهُ المُستعانُ عَلى ما تَصِفون. #غزه #محاصره @monem_ps