جانِ هر زنده‌ دلی، زنده به جانی دگرست . .

دلت جای دگر بود و غَمَت کُنجِ دلِ ما . .

امروز که در دستِ توام مرحمتی کن فردا که شوم خاک، چه سود اشکِ ندامت؟ -جناب حافظ .

هیچ فردی در پیِ اصلاحِ خویِ خویش نیست هر که را دیدیم در آرایشِ روی خودست . .

-

این نیز نمی‌گذرد، تلنبار می‌شه رو قبلی‌ها.

آدم‌ها همدیگر را با کلمات به دست ‌می‌آورند و با رفتار از دست می‌دهند .

من فرار کردم از حقیقتی که شکنجه‌یِ جماعت امروز است من ندانستم بر خستگی باید به خواب رفت اکنون هم زندانی خوابی‌ام ،نمی‌دانم دیگران صرفا روحن یا تکه‌ای از زندگی. اکنون که به پایان خط نزدیک هستیم مهمان استراحت یکی دورزه‌ی زندگی‌ات شو. گفت‌گویِ او در آیینه به صلح می‌رسد اما امروز نه.

در وفاداری ندیدم هیچ‌کس را مثل تو ای غم، از حالِ دلم یک لحظه غافل نیستی . .

روح من زیبا بود، اما تو در آن رنج کاشتی.

کمی دیر آمدی ای عشق اما باز با این حال ، اگر چیزی از این غارت‌زده باقیست غارت کن .

خستم کردی زیست. یا تو باید تموم شی یا من.