+ جنس هیچ امام خمینی :)

یک مادر با این نگاه خسته میشه از کار خونه و بچه داری؟! 🔻مثلا ینفر پشت کنکوریه و شبانه روز داره درس میخونه و از تفریح و برنامه‌هاش میزنه. اگه مادرش اعتراض کنه که چرا شب تا صبح بیداری یا چرا با ما نمیای خونه خاله ، اون فردی که واقعا هدفش پیشرفت و رتبه خوب در کنکوره برمیگرده به مادرش بگه بجای تشکرتونه دارم درس میخونم؟! یا بگه بجای اینکه بیاین کمک من درس بخونید سرزنشم میکنید؟! معلومه که نه! چون درس رو وظیفه ی خودش میدونه نه لطف به دیگران! اون مادر هم اگر بچه داری یا همسرداری رو وظیفه خودش ببینه ( انتخاب رنج دلنشینی که سبب رشد میشه ) نه لطف به خانواده‌ش ، فشاری که متحمل میشه رو عاشقانه و با لذت پشت سر میگذاره چون میدونه اون بالایی داره میبینه! کار خونه رو مثال زدم نیاین بگین اسلام گفته وظیفه زن نیست😅 منظورم در تمام ابعاد زندگیه.

میدونستم گیر میدین به جمله😂 درسته که وظیفه ی حقوقی زن نیست؛ اما آیا وظیفه اخلاقی و عرفی هم نیست؟ یک خانومی که به لطافت برگ گل هست میتونه منتظر بشینه همسرش خسته برگرده و کار ها رو بکنه؟ میتونه با عشق برای بچه هاش غذا نپزه؟

ضمن اینکه تعاون و خدمت به خلق هم یک وظیفه شرعیه؛ تا دوسه دهه پیش خانوما توسری خور بودن و اکثرا مورد ظلم واقع میشدن؛ الان هم از اونور بوم افتادن و هیچ احترامی برای جایگاه مرد قائل نیستن. مدام درگیر افراط و تفریطیم و نمیدونم چرا حفظ کرامت انسانی انقدر برای بعضی سخته و تحت تاثیر بقیه عمل میکنیم؟! خدا به قدری زن رو دوست داره که مربی خلقت قرارش داده و و از بین تمام ویژگی ها ربانیتش رو به ریحانه ی خلقتش هدیه کرده :)

یکی از غول های رسانه ای به نام رابرت مرداک ( درباره‌ش‌ بخونید‌ در‌ گوگل) میگه ما‌برای نابودی ایران باید مادر رو در خانواده به لجن بکشیم. اونا خیلی وقته فهمیدن صعود و سقوط جامعه به زن وابسته ست و ما خانوم‌ها چی؟! چقدر برای رشدمون وقت میذاریم؟! کسی که تولی داشته باشه واقعا باید براش مسئله باشه کار خونه وظیفه کیه؟! زندگی علما رو بخونید! بگذریم👩‍🦯

آیت الله بهجت فرمودن قبل اینکه کلام ما‌ به گوش خودمون برسه، امام زمان میشنون. رفتار من طوری هست که خدا محور باشه ؟! بحث از کجا به کجا کشید😅 خلاصه که تنظیم نیت در زندگی تاثیر به سزایی در برکت زمان داره ؛ + در روایات چی داریم برای برکت زمان ؟! - تقوا داشتن - صله رحم - محبت به پدر و مادر - صدقه دادن و دائم‌الوضو بودن

یه پرانتز کوچیک باز کنم اینجا . در ادبیات دینی ما دو نوع هدف داریم. یکی سئل یکی امنیه. سُئل اون هدف اصلیه که بخاطرش نفس میکشی ؛ که هرجا زمین خوردی به عشقش بلند میشی. باید انقدر بزرگ باشه که ازش لذت ببری. انقدر اون هدف زیبا باشه که باهاش عشقبازی کنی... انقدر اون هدف لذتبخش باشه که نیمه شب بیدار کنه. امنیه ها هدف های کوچیک تری هستن که در راستای تحقق اون هدف بزرگه قرار می‌گیرن. من میخوام دکترای فلان رشته رو بگیرم میخوام در فلان شغل موفق باشم ، میخوام با فلانی ازدواج کنم. اینا امنیه هستن. اگه اینا اشتباهی هدف اصلی من باشن چی؟! فکر میکنم اون مدرک یا اون شغل یا ازدواج با اون آدم ته خوشبختیه. بهش میرسم و می‌بینیم که عه! الانم چیزی عوض نشده :) پوچ بود.

-یکی از انیمیشن های کمپانی پیکسار . انیمیشنش جای نقد زیاد داره از تناسخ تا عرفان های نوظهور اما بعضی دیالوگ هاش مثل این تیکه فوق العاده ست! اینکه در لحظه از هرچیزی که لذت نمی‌بریم باعث میشه تصور کنیم جایِ دیگری و در شرایط دیگر و کنارِ شخصی دیگر، لذت رو پیدا می‌کنیم اما وقتی بهش می‌رسیم؟ پوچ ! و دوباره تصورات جدید آغاز میشه. -کسی در ازدواج دنبالش می‌گرده، کسی در ارتباط، کسی در موسیقی کسی در تحصیلات یا کسی در پول و زیبایی ... همیشه یک " اگر " برای رویاپردازی ها و رفتن به دنیای تخیلات داریم اگر هدف اصلیه درست انتخاب نشه!

#شحذالقین حداکثرمدت‌زمان‌مطالعه⏰[۵دقیقه]

وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلَيْكَ مَرَّةً أُخْرَىٰ🤍 وما دوباره بر تو منت نهادیم وفرصتِ دیگری را عطاکردیم تاجبران کنی هرآنچه بیهوده گذشت..

+ پیش خودم فکر می‌کردم اگه امام صادق علیه‌السلام مزار امیرالمؤمنین رو عیان نمیکردن چه خاکی به سرمون به میریختیم؟ اگه شیعه نجف نداشت به کجا پناه می‌برد؟ اولین شب ماه شعبانمون با توسل بر امیرالمؤمنین شروع نشه؟! چشماتُ ببند صوت زیر رو پلی کن.