_

متاسفم عزیزم، از یع جایی خب فکر می‌کردم اگه تلاش کنم درست میشه من نمیخاسدم بدتر از بد بشع ولی خب ...!

_

می‌پرسه‌: حالت چطوره‌‌؟ می‌گم: خاکستری؛ فقط بعضی وقت‌ها تیره‌تر می‌شه و گاهی اوقات، روشن‌تر. من نه اون‌قدر حالم بده، که از ادامه دادن دست بکشم‌؛ نه اون‌قدر دلم خوشه که به آینه لبخند بزنم. نمی‌دونم، شاید معنای زندگی همینه.

آینده ام هرچی باشه وضعیت روحی من اینه:

واقعن بعضی چیزارو با پول نمیشه داشت🕷

نشسته ام غرق افکار آن روز ها که تلاش می‌کردم فراموشت کنم، و حتی این تلاش برای فراموشی، یکی از خاطراتی می‌شد که الان تو را به یاد من می‌آورد.

_

🙂

حوصله‌ی منی ولی ندارمت .

چاره ای نداری جز اینکه بری؛ منِ بیچاره رو آواره کنی!🌒✨

من میان مَردمم و با آنها سخن می‌گویم و می‌خندم و به آنها کمک می‌کنم. درحالی که فقط خدا می‌داند چقدر دلم می‌خواهد فرار کنم و دست هیچکس به من نرسد.