همون«نه بابا میشناسمش،اصلا همچین آدمی نیست»ها کار دستم داد.

دیدی وقتی خیلی گریه می کنی یهو حس می کنی اشکات تموم شدن ؟ ساکت می شی، با چشمای پف کرده و صورتی که هنوز رد اشکات روشه خیره می شی به رو به روت، هیچ فکری تو سرت نیست ، احساس میکنی انرژی اینکه از اون وضعیت در بیای رو نداری، نه خوشحالی و نه ناراحت انگار احساساتت ته کشیده باشه. خواستم بگم حسی که این روزا دارم دقیقا همینه.

‏ای کاش که بهمون یاد میدادن برای ترس از دست دادن آدما اجازه ندیم هر رفتاری که میخوان باهامون انجام بدن..

اعتماد،احترام،تعهد تو یکیشون گند بزنی بقیه ام از دست دادی:)

از یه جایی به بعد حضور تو جمع واقعا اذیت کننده میشه برام.

همتون رفتین، فقط نمیدونین کی،کِی، کجا و چطوری.

باید ترسید از کسانی که ناراحت میشوند از ناحقی هایتان؛ اما هیچ نمیگویند... در پس این لبخند های اجباری ، تار و‌پود قهر های کینه مانند به هم تنیده میشود!🤧

من از اون دسته ام که با آدم های مهم زندگیم، در سکوت و از درون قهر میکنم و شاید تا مدتها نفهمن شایدم اونقدر بی توجه باشن که اصلا هیچوقت نفهمن!🙂

اینگونه است که درونگرایی بسی خطرناکه😅

فقط رو اعصبانیتم و بیحوصلگیم کنترل زیادی ندارم 🤕🖐

فروردینو😂😁 ولی اون سالی یه بار، نهایتش دو بار گریه میکنه (البته مردا اکثرا همینطورن)

یاسی این خیلی خوبه هاااا🤣🤣🤣