هدایت شده از حاشیههای یک کتاب باز
نام و هویت
اِلِیانا مونت
دختر جوانی با روحیهای آرام و ذهنی که بهندرت از نوشتن دست میکشد. او دفترهای زیادی دارد؛ بعضی پر از نوشتههای کوتاه، بعضی حاوی دعاها و جملههایی که برای روزهای سخت نگه داشته و بعضی هم فقط منظرههایی را توصیف میکنند که روزی در مسیر سفر دیده است.
اِلِیانا به خلوتش علاقه دارد. چون باور دارد بعضی حرفها را فقط میشود روی کاغذ گفت. گاهی میان درسخواندن و برنامهریزی برای آینده، چند خط مینویسد و بعد ساعتها به همان چند خط فکر میکند.
جایگاه و نقش او در مهمانی
اِلِیانا بهعنوان ثبتکننده خاطرات و وقایع مهمانی دعوت شده است. میزبان تصمیم داشته گزارشی خصوصی از آخرین گردهمایی خود داشته باشد؛ گزارشی که قرار نبوده هیچوقت به دست دیگران برسد.
او در سالن اصلی میز کوچکی در اختیار داشته، با چند دفتر، قلم و کاغذهای مرتب. بیشتر مهمانها تصور میکردند مشغول نوشتن جملات معمولی درباره مراسم است؛ اما اِلِیانا عادت داشت حتی گفتوگوهای کوتاه و رفتارهای ظاهراً بیاهمیت را هم به خاطر بسپارد.
ارتباط او با مقتول
میزبان از خوانندگان قدیمی نوشتههای اِلِیانا بود. چند سال پیش، یکی از نوشتههای او را در نشریهای خصوصی خوانده و از او خواسته بود درباره زندگی و خاطراتش مجموعهای از یادداشتها بنویسد.
در ابتدا رابطهشان دوستانه بود؛ اما وقتی اِلِیانا متوجه شد میزبان بعضی خاطراتش را با حقیقتی که دیگران تعریف میکنند متفاوت روایت میکند، همکاریشان به مشکل خورد.
میزبان از او خواسته بود بخشی از نوشتههایش را حذف کند؛ بخشی که نام شخصی در آن آمده بود که سالها پیش از زندگی میزبان ناپدید شده بود.
دلیل حضورش در عمارت
دعوتنامه با یک جمله دستنویس همراه بود:«تو که همیشه حرفهای دیگران را روی کاغذ میآوری، امشب وقت آن است که حرفهای ناگفته مرا هم بشنوی.»
اِلِیانا ابتدا قصد نداشت دعوت را بپذیرد؛ اما همراه دعوتنامه، صفحهای از دفتر قدیمی خودش قرار داشت. صفحهای که مطمئن بود سالها پیش گم کرده است.
او به عمارت آمد تا بفهمد آن صفحه چطور به دست میزبان رسیده و چرا درست حالا آن را برایش فرستاده است.
راز یا انگیزه پنهانی
اِلِیانا سالها پیش، هنگام نوشتن یادداشتهای شخصی، ناخواسته شاهد گفتوگویی میان میزبان و فردی ناشناس شده بود. آن روز فقط چند جمله از مکالمه را شنیده و همانها را در دفترش نوشته بود.
مدتی بعد، آن فرد ناپدید شد و میزبان هرگونه آشنایی با او را انکار کرد.
اِلِیانا هیچوقت نوشتههایش را به کسی نشان نداد؛ اما صفحه گمشده ثابت میکرد که آن گفتوگو واقعاً اتفاق افتاده است.
او آن شب صفحه را همراه خود آورده بود. قصد داشت از میزبان توضیح بخواهد، اما هنوز نمیدانست اگر حقیقت را بشنود، حاضر خواهد شد آن را به دیگران بگوید یا نه.
روایت اِلِیانا از شب حادثه
«از ابتدای مهمانی مشغول نوشتن بودم. میزبان گفته بود لازم نیست همهچیز را ثبت کنم، اما من عادت دارم جزئیات را یادداشت کنم؛ حتی چیزهایی که شاید بعداً بیاهمیت به نظر برسند.
حدود ساعت یازده، میزبان به میزم آمد و پرسید هنوز آن صفحه را دارم یا نه. گفتم بله. کمی مکث کرد و گفت بهتر است آن را از بین ببرم. من قبول نکردم. بحثمان طولانی نشد و او به اتاق مطالعه رفت.
بعد از آن، برای چند دقیقه به باغ رفتم. هوا سرد بود و صدای باران از پشت شیشهها میآمد. وقتی برگشتم، دیدم یکی از دفترهایم روی زمین افتاده و چند برگ از آن جدا شده است. جمعشان کردم و دوباره سر جایشان گذاشتم.
کمی بعد صدای فریاد شنیدم. وقتی به اتاق مطالعه رسیدم، چند نفر آنجا بودند. میزبان روی زمین افتاده بود. یکی از مهمانها از همه خواست عقب بروند و من هم کنار در ایستادم.
وقتی به میزم برگشتم، صفحهای را که همراه خود آورده بودم پیدا نکردم. تمام کیفم را گشتم؛ نبود.
نمیدانم چه کسی آن را برداشته. فقط یادم هست پیش از رفتن به باغ، مطمئن بودم صفحه داخل دفترم بود.
یک چیز دیگر هم هست؛ وقتی برای آخرین بار با میزبان صحبت کردم، دستش را روی جیب داخلی کتش گذاشت. انگار میخواست مطمئن شود چیزی هنوز آنجاست.
نمیدانم چه چیزی در آن جیب بود، اما حالا فکر میکنم شاید آن صفحه تنها نسخه موجود از یک حقیقت قدیمی نبوده باشد.»
.moon.
یا اسماء۲:)))
یا اسما ۲
ای اسما ملامتم نکن
زیرا پهلوی فاطمهام را شکسته دیدم
اسما گفت:« صبرکن ای کسی که همیشه به صبر دعوت میکنی و میگویی صبر خوب است.»
امیرالمومنین پاسخ داد «: بله صبر خوب است اما نه در فراق مادر حسن و حسینم.»
چگونه صبر کنم در حالی که دیدم دو استخوان از سینه اش شکسته.
و ای اسما با چشم خودم دیدم که چشم فاطمه سرخ شده بود.
با روسریاش آثار سیلی را از من میپوشاند.
ولی هر چقدر مخفی کند، بازوی کبود گویای همه چیز است.
مگر پشت در چه اتفاقی افتاد و چند دست بر رویش بلند شد؟
روز حمله به خانه چه شد؟
و چرا وقتی به او نگاه می کنم از من رو میگیرد؟
ای اسما ملامتم نکن
زیرا پهلوی فاطمهام را شکسته دیدم.
ای اسما بگذار تا دردهای سینه ام را بیرون بریزم.
که دردهای این دل شکسته، کمتر از پهلوی شکسته نیست.
بعد از او حال من مانند زندهای است که در حال جان دادن است.
خیبر برایم بسیار سبک تر از سنگینی وداع با فاطمهام بود.
نه شانه ای دارم که در حمل تابوت زهرایم یاری کند و نه چشمی دارم که در گریه کردن بتواند تسلایم دهد.
ای اسما! چگونه زنده بماند کسی که عمر خود را تشییع کرده؟
نه به خداوند سوگند که آرام نمیشوم.
او را دفن میکنم و قبرش را در قلبم جای میدهم.
ای اسما ملامتم نکن
زیرا پهلوی فاطمهام را شکسته دیدم.
درد ها را تحمل میکرد و در سکوت گریه میکرد:))))))
به او میگفتم علت دردت چیست؟! میگفت غربت تو:)
زخمش را از من پنهان میکرد ولی من زخمش را دیدم.
هنگام غلسش شکستگی دندهاش را با دستم لمس کردم.:)
حق دارم ای اسما که از گریه پلکم آب شود.
و فریاد میزنم«: زهرا جان چقدر زود رفتی و مرا تنها گذاشتی.»
سرنوشت اینگونه خواست که عمرم را با غم تو سپری کنم.
من بر او گریه میکنم و او بر من.
از دنیا رفت در حالی که غم هایش طولانی و عمرش کوتاه بود.
ای اسما ملامتم نکن
زیرا پهلوی فاطمهام را شکسته دیدم
گنجینه اسرار بود و اسرارش را از من پنهان میکرد
و من میدانستم چه شده ولی چشم بر آن میبستم
سینه ای که حسن سرش را روی آن میگذاشت، جایگاه میخ در شد
و دستی که گهواره حسین را تکان میداد، سوخته بود.
ای اسما آیا باورکردنی است که به فاطمه انقدر ستم شده؟
هیچ وقت به من نگفت تازیانه دور بازویش پیچیده بود.
تا مرگ هم اندوهم ادامه پیدا کند باز هم کم است.
غم و غصه و مرگ خود را از من پنهان میکرد:)
و ستم به او از شکستن بیعت غدیر شروع شد.
ای اسما ملامتم نکن
چرا که پهلوی فاطمهام را شکسته دیدم