دادم تو را به قسم، به نخ چادری که سوخت شاید دلت بسوزد و یک کربلا دهی:)

خدا قبر تو را پنهان نموده تا بگوید که اگر گنجینه‌ای داری، نگاهش دار پنهان‌تر…

خدا گواست پی دشمن علی نروم حلال زاده رهش از حرام زاده جداست

آنچه احمد شب معراج،در افلاک بدید من در ایوان طلایی نجف میبینم

بی‌حرم نیست کسی که حرمش سینه‌ی ماست.

چقدر این دست سنگین بود

باور بکنم یا نکنم عزم سفر کردی باور بکنم یا نکنم محاله برگردی:)

مردی‌ که‌ کنده بود ‌درِ قلعه ‌را‌ ز‌ِ جا وا میکند پس از تو در خانه را به زور

گفته‌اند هفتاد زخم برداشته بود در جنگ؛ زخمی که تنها یکی‌اش نفسِ پهلوانِ میدان‌ها را می‌گرفت. گفته‌اند شانزده بار با صورت زمین خورد؛ زمین خوردنی که هربار دشمن هلهله می‌کرده به مرگش. اما دست بر زانو می‌گرفت و در مقابل دیدگانِ ترسیده و مبهوت لشکر از جا برمی‌خاست. گفته‌اند ساعدش طوری شکسته بود که دستش از پوست آویزان شده بود؛ اما همچنان نبرد را ادامه داد. گفته‌اند جراحاتش چنان عمیق و بی‌شمار بود که زخم‌به‌زخم مرهم گذاشتن ممکن نبوده؛ پارچه‌ای از مرهم آوردند و دورش پیچیدند. این‌همه جراحت فقط در یک جنگ؛ فقط در احد؛ و فقط برای یک نفر؛ برای علی... این‌ها را می‌خوانم و فکر می‌کنم که علی این‌طور زخم خورده و خم به ابرو نیاورده و دوباره بلند شده؛ پس آن روز چه زخمی در کوچه‌ی بنی‌هاشم به علی زدند که حالا توانِ راه رفتن هم ندارد؟ کانال آناشید

:)))

این شب ها برای مادرمون حضرت زهرا زیاد گریه کنید💔:)

دفنش کرد، خاک بر روی او ریخت، زمین را صاف و هموار کرد و گرد از لباس خویش تکاند و ایستاد. به او وصیت کرده بود که «علی جان! مرا که دفن کردی و روی قبرم را پوشاندی، زود از کنار قبر من نرو، مدتی بایست، این لحظه‌ای است که من به تو نیاز دارم». نوشته‌اند آنگاه که از کارهایش که فارغ شد و ایستاد، یک مرتبه غم به قلبش هجوم برد. رو به روضه پیامبر کرد و فرمود: سلام بر رسول خدا. اگر از حال علی می‌پرسید کم صبر شده است. دخترتان به شما خواهد گفت که امت با علی چه کرد..