این همه بالارفتن‌های متعدد و مداوم پرچم ایران، این‌همه پخش سرود ملی ایران در پاریس، این همه فریادهای شادی از خانه‌های کوی و برزن ایران، این همه بغض از درد کتف یزدانی و این همه خشم و نفرت از بی‌اخلاقی رقیب زارعی؛ این همه دور افتخار با پرچم در اطراف تشک و این همه پخش آهنگ‌های حماسی که مو بر تن‌مان سیخ می‌کند؛ من بنده این ذوق‌ها و غم‌ها و خشم‌های ملی‌ام. بنده این نیم‌خیز شدن‌ها پای لحظات حساس مسابقه؛ بنده این ذوق و غم‌های مشترک جمعی. طفلکی بی‌وطن‌ها. طفلکی‌ آن‌هایی که هیچ‌وقت معنی این احساس‌های غرورآفرین ملی را درک نمی‌کنند.

طلا رو گرفتیم😭🫀

15_بستگی داره تو چه زمینه ای، دوس دارم ورزشکار معروف بشم ولی بازیگر و ... نه دوس ندارم

       And we grew old in the regret of our dreams 🌚

نوشته بود؛ روزها از تو می‌گریزم و شب‌ها به من می‌رسی. دلتنگی، موریانه‌ای شده به جان فراموشی‌ام و آن را پوچ می‌کند. بعد از مدت‌ها، دیشب در خواب دیدمت. روی نیمکتِ یک خیابان خلوت نشسته بودی، سرم را تکیه داده بودم به بازویت و دستم را نوازش می‌کردی. سر که جنباندم میان انبوهی از آدم‌ها گم شدم، رج‌به‌رج‌م در استیصال بود و چشمانم برای پیدا کردنت مثل پاندول این طرف و آن طرف می‌شدند، بلند نامت را فریاد می‌زدم. عرق سرد روی پیشانی‌ام نشسته بود. جمعیت آنقدر مرا هل داد تا به گوشه‌ای رانده شدم. گریه‌هایم تمامی نداشت، نامت یک لحظه از روی زبانم نیوفتاد، حتی وقتی که خودم افتادم. من تو را هیچ‌وقت نداشتم، نه در خواب و نه در واقعیت. خاطره‌ای بودی که خیلی سریع تمام شد، مثل تعطیلات نوروزِ بدون پیک. توی افعال تمام شده‌ای، ماضی شده‌ای، اما درونم در استمراری. متوجه شدم توی خواب هم‌زمان با فریاد‌هایم، اسمت را گنگ و نامفهوم صدا می‌زدم، این را مامان بهم گفت. از استاد دانشجوهای هوش‌بری شنیده‌ام که می‌گفت؛ «زمانی بیمار بعد از عمل جراحی به‌هوش می‌آید، در اوج لرز و درد بعد از عمل، وقتی که هنوز کاملا هوشیار نشده‌ است و هویت خودش را هم به‌خاطر نمی‌آورد یک اسم را مکررا می‌گوید. آن شخص از عزیزترین افراد زندگی بیمار است. گاهی صاحب آن اسم مادرش، پدرش، دوستش، همسرش و فرزندش است گاهی هم صاحب آن اسم دیگر در زندگی آن شخص نیست اما هنوز درونش زندگی می‌کند، اسمی که شاید هیچ ربطی به حال الان و زندگی‌اش نداشته باشه.» هنگامه‌ی خواب دیدنت که هیچ، من مطمئنم هر زمان که روحم به جسمم برگردد و بلند شوم، باز هم نامِ تو را می‌آورم؛ حتی اگر بعد از مرگ بوده باشد، حتی اگر بی‌ربط‌ترین اسم به زندگی‌ام باشی. من فقط تو را می‌خوانم؛ همین. +https://splus.ir/blue_59 سروش

غمی هم اگر هست خود ناجی خویشیم...📻

یکم قشنگی ببینیم=))))))))

16_ ما از شانسا نداریم😢 ولی خیلی دوس دارم رونالدو ، علیرضا جهانبخش ، سعید عزت اللهی، ادن هازارد ، مهدی طارمی رو ببینم

:))))

حدودا ۱۳۶ روز گذشته ، بالاخره هفته پیش تمام آنچه عقلم می‌دانست را قلبم قبول کرد، ولی نمی دانم چرا هیچ وقت نتوانستم قبل خواب به تو فکر نکنم، من نه تو را در واقعیت و نه در خواب داشته ام تو فقط در رویای من وجود داری. ۲۳ مرداد ۱۴۰۳