کسی که عادت کرده هیچی . با اونی که هی میخواد بکنه تو مخ بقیه که شماهم عادت کنید من نمیدونم باید چیکار بکنم .
میتونم وقت و بی وقت با دیدن چیز های مربوط به تهرانی مقدم و حاجی زاده گریه بکنم . از دست دادنی که شبیهه از دست دادن جان بود .
من فکر میکنم دارم بازدهی هوشم رو از دست میدم و تبدیل به یک انسان خنگ که هیچی بلد نیست میشم چون 35 روزه هیچ کاری نکردم و معلوم نیست تا چند روز دیگه هیچ کاری نکردن هام ادامه داشته باشه
یعنی به هیچکس در جهان اندازه کسی که شرایط و موقعیت و ارامش و امکانات درس خوندن بی وقفه رو داره حسودی نمیکنم
کاش یه دختر ژاپنی رندوم بودم که با ویو خیابون های توکیو صبح تا شب و شب تا صبح درس میخوندم و نمیدونستم توی جهان چه خبره
داره 20 سالم میشه هنوز هزار و پونصد تا زبانی که میخواستم رو یاد نگرفتم و هیچکاری نکردم از خاورمیانه متنفرم