اگر تمام معنا و تجربه و حس زندگی من فقط مربوط به دو سال اول دبیرستان باشه اصلا شک نمیکنم . چون مطمئنم از یه جایی به بعد تک به تک ساختمون ها فرو ریختن و انگار داستان جوری نوشته شد که ما هیچوقت دوباره زندگی نکنیم . و امید واقعا فقط یک کلمه‌ست .

توی چیز هایی که از خدا روی زمینه همیشه حرف از امید زده شده و ناامیدی رو گناه کبیره دونسته ، درحالی که من حتی میتونم فکر کنم این بار هم من استثنا از جهانم .

دلم برای زندگیم تنگ شده از کی باید پسش بگیرم دقیقا

قسمت دوم سرو سپید سرخ رو دیدم و فکر میکنم عربی چقدر زبان نشون دادن رنج قلبیه . انگار تنها زبانی که درد قلبت رو به جهان نشون میده این زبانه ، همینجوری میشنیدمش و بغض چشم هامو تار میکرد .

دلم میخواد تا ابد بشه توی خیابون های این شهر پرچم به دوش قدم زد

مستند ثریا از دانشگاه شریف رو ببینید *

ما خیلی دنبال زندگی ایم ، کسی که میخواد بمونه و جهان رو بسازه به این راحتی ها نمیمیره مگه نه ؟

it's always about red

تاریخ تا ابد باید از شیر زن هایی که 50 شب ساعت ها کنار خیابون قرآن رو نگه میدارن تا ماشین ها از زیرش رد بشن حرف بزنه .