از قطعه 24 ، از باقری و همت و چمران و طهرانی مقدم تا قطعه 42 تا مزار بچه های کوچیکی که روی سنگ هاشون نوشته شده " به دست رژیم صهیونیستی " هیچ راه زیادی نیست .
من فکر میکنم لازم نیست زیاد بهش فکر بکنی فقط کافیه پات رو اونجا بذاری ، فقط کافیه راه بری و چهره هارو ببینی من راه میرم و یکی یکی ادمایی که کنارشون زندگی کردم رو پیدا میکنم ، وقتی بهشون میرسم میشینم و گریه میکنم گریه کردن اونجا اصلا چیز عجیبی نیست غریبه ها هم وایمیسن کنارت و گریه میکنن بغلت میکنن و گریه میکنن . بعدش تو میری کنار همسر شهیدی که نشسته جلوی مزار و داره یه گل رز رو پر پر میکنه و یواش و بی صدا گریه میکنه گریه میکنی ، اینجا لازم نیست کسی رو بشناسی لازم نیست عزیز تو زیر خاک باشه لازم نیست بدونی چجوری و کجا شهید شدن اخه پرسیدن نداره بچه های کوچیک روی تخت های کوچیکشون خواب بودن دیگه . لازم نیست به چیزی فکر کنی فقط به چهره هاشون خوب نگاه کن ، همشون پر از نور بودن شبیهه ستاره ها و زنده تر از همیشه .
هیچکس فقط اسم نیست قطعه 24 فقط اسم نیست . همت و چمران و بهشتی و رجایی و باقری و نصیر زاده و موسوی و حاجی زاده اسم نیستن ، افتخار بودن علم و عمل و سرمایه بودن . شاید تا اخرین روزی که نفس بکشم درد نبودنشون از زیر پوستم بیرون نره .
