دونه به دونه قرص اسمارتیز های رنگی رو توی دستم میچرخونم و میخورم و فکر میکنم که چقدر از نور بدم میاد . چشم هام به خاطر گریه های اول صبحی پف کرده ، دیلی های بقیه رو چک میکنم عکس های روزانهشون رو میبینم ' چقدر زندگی ' و بینش بهش پیام میدم حالت از دیشب بهتره ؟ خودم که از دیشب بهتر نیستم انگار خاک اینجا منو طلسم کرده فکر کنم قرص اسمارتیز واقعا جالبه اون سکانس تکرار شد واقعا سرم داد زد و گفت تا کی میخوای زندگی نکنی یادمه توی دنیای بدون جنگ هم من با خودم میجنگیدم تا زندگی کنم الان که دیگه تمام نخ های بین من و زندگی پاره شده گفت همه بلند شدن فقط تو روی زانو هات افتادی ، نمیدونم نور و صدا واقعا اذیت کنندهست . من واقعا شبیه یه برچسب خیس شده ام که به زور میخواد خودش رو به زندگی بچسبونه .
