بیرون بودم یه اقایی با لباس سیاه و یه عروسک خرس بغلش دست یه دختر بچه کوچولو رو گرفته بود و از گوشیش صدای زیارت عاشورا میومد دخترش اومد سمت من گفت سلام ابجی جون و برام بوس فرستاد . نمیدونم کدوم عضو خانوادشون رو از دست داده بودن ولی مطمئنم اون دختره بچه کوچولو هنوز نمیدونست دنیا چقدر ترسناکه .
محله به محله که توی شهر میچرخی امکان نداره یه ساختمون اوار شده نبینی ، جلوی هر کدومشون چند دقیقه وایمیسم با دقت به چیز هایی که ازشون باقی مونده نگاه میکنم . کسی اونجا بوده ؟ کسی باقی مونده ؟ ممکنه یکی عزیزش اینجا بوده باشه ؟ به مکالمه کنارم گوش میدم . ' فلانی رو میشناسی ؟ یکی رو با همین اسم میشناختم شهید شد '
اگر تمام معنا و تجربه و حس زندگی من فقط مربوط به دو سال اول دبیرستان باشه اصلا شک نمیکنم . چون مطمئنم از یه جایی به بعد تک به تک ساختمون ها فرو ریختن و انگار داستان جوری نوشته شد که ما هیچوقت دوباره زندگی نکنیم . و امید واقعا فقط یک کلمهست .
