شاید دیگران صرفاً بهانه‌ای بودند که بارِ خطاهای خودمان را به دوشِ آن‌ها خالی کنیم.
چقدر ما می‌توانیم انسان‌های «پاک» و «سخاوتمندی» باشیم، وقتی در واقع فقط متخصصِ فرافکنی هستیم؟
برای اینکه تصویرِ فرشته‌بودنِ خودمان ترک نخورد، ترجیح می‌دهیم بقیه را هیولا بسازیم.
آدم‌ها را نه آن‌طور که هستند، بلکه آن‌طور که لازم است باشند تا مسئولیتِ حماقت‌های من را بپذیرند، بازنویسی می‌کنم.
این بخشی از پروسه‌یِ فرسایشِ ذهنی من است؛ جایی که حتی وجدان هم دیگر برای تبرئه کردنِ خودم، کافی نیست.
ما فقط بازیگرانِ نمایشِ «بی‌گناهی» هستیم، درحالی‌که صحنه، پر از جنازه‌‌هایِ اشتباهاتِ خودمان است.
- اندیشه‌هایی از ناکجاآباد موعود.
